সপ্তদশ আধ্যা
প্ৰেমিক-পগলা
ৰঘুনাথ গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰ মানুহৰ কোলাহলেৰে পৰিপূৰ্ণ। বাহিৰৰ পৰা ভিতৰলৈ মানুহ যাবৰ সাধ্য নাই। দলে-দলে জাকে-জাকে বুঢ়া-বুঢ়ী, ডেকা-ডেকেৰী, লৰা-ছোৱালী অসংখ্য মানুহ ৰঘুৰ ঘৰলৈ আহিছে, লীলাৰ মাটিৰ সজাটি চাইছে আৰু বেজাৰ মনেৰে উভটি গৈছে। কিছুমানে ‘আই ও, আই ও’ কৰি চকু-লো টুকিছে। কিছুমানে বা ‘হায় হায়!!’ কৰি উভতি গৈছে, এনেজনী ছোৱালীৰ প্ৰতি কাৰ মৰম-বেথা নজন্মে! ৰাতিপুৱা সাত মান বজাত লীলাৰ মৰা-শ জৰীৰ পৰা নমাই আনি থানাত খবৰ দিয়া হল। এঘণ্টামান পিচতে থানাৰ পৰা এজন দাৰোগা আৰু চাৰিজন কনষ্টেবল্ ৰঘুনাথ গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰত উপস্থিত হলহি।
অনুসন্ধান কৰি দেখিলে যে লীলাই নিজে গলত জৰী লগাই (ফাঁচ) দি আত্মহত্যা কৰিছে। গাৰ পৰা কাপোৰ-কানি গুচোৱাত দেখা গ’ল যে এখন সুন্দৰ ফুল তোলা ৰুমাল আৰু এটি সোণৰ আঙঠী লীলাৰ বুকুৰ মাজত লুকাই থোৱা আছে! আচৰিত! এয়ে ধনীৰ প্ৰথম উপহাৰ!! লীলাই ধনীৰামক নাপাই তাকেই বুকুত বান্ধি আত্মহত্যা কৰিলে!!!
