বহিল। সখীয়েকহঁতে আন উপায় নাপাই হাতত ধৰাধৰিকৈ চম্পাক ঘৰলৈ লৈ আহিল।
মহা অষ্টমীৰ দিনা ৰাতিপুৱা ধনীৰামৰ ওপৰত মৌজাদাৰৰ হুকুম হ’ল—— গাঁৱলৈ মানুহ ধৰিবলৈ যাব লাগে। আজি মানুহ ধৰি আনি দিব নোৱাৰিলে ধনীক কামৰ পৰা খেদি দিব। ধনীৰামৰ মূৰত স্বৰগ ভাগি পৰিল। ইমান দিনে হাবি-বননিয়ে, খালে-জোঙে মানুহ বিচাৰি হাবাথুৰি খাই ফুৰিছে। আজি মহা অষ্টমীৰ দিনা বন্ধু-বান্ধৱেৰে সৈতে লগ লাগি পূজা চাবলৈ যাব। তদুপৰি শনিৰাম পূজাৰ বন্ধত ঘৰলৈ আহিছে; দুয়ো ভাই-ককাই দেখা-দেখি হব! কি সুখৰ কথা! কিন্তু আজি ধনীৰ সেই কাল্পনিক সুখৰ দিনত বিধি পথালি দিলে——হৰ্ষত বিষাদ মিলিলহি! মৌজাদাৰৰ হুকুম শুনি খাই-লৈ উঠি ধনীয়ে গাঁৱৰ ফালে যাওঁ-নাযাওঁকৈ ঘোঁৰা মেলি দিলে। গাঁৱলৈ গৈ কেই ঘৰমান গৃহস্থৰ কাঠিত বহি খন-চেৰেক তামোল-ছালি খাই আবেলি ঘৰমুৱাকৈ ঘোঁৰা মেলি দিলে। ঘোঁৰা বিজুলী বেগে পৰ্ব্বতৰ নামনিত থকা নিজৰাৰ ওচৰত উপস্থিত হ’লগৈ।
⸻
