দ্বাদশ অধ্যায় । ১১৭
Aste লাইব্ৰেৰী val হৈছে। ইমান দিন আনি তেওঁৰ কৃপা পোৱা নাছিলো। তেওঁৰ অনুগ্ৰহ পাবৰ নিমিত্তে মই দহ* বছৰ অপেক্ষা কৰিব লগাত পৰিছিলো| | ১৮৯০ চনতে মই তেওঁৰ লগত প্রথম বাৰ ৰেখা কৰিছিলো| । তেতিয়া তেওঁ আমাৰ প্রতি অকণো সহানুভূতি নেদ্েখুৱাইছিল। দহবছৰৰ পিত cesta এখন চিঠি লিথিকেো। চিঠিখন এই--
“টাঙ্কেগী আলাবাম( 1”
১৫ ডিচেম্বৰ, ১৯০০ | সবিনয় নিবেদন, ু
কেইদিনমানৰ আগেয়ে আপোনাৰ ঘৰত মোৰ যি কথা বাতৰ| হয়, সেই কথ| অনুসাৰে আপোনালৈ এইখন চিঠি fafa) আপুনি আমাৰ লাইব্রেবীৰ আৱশ্যকতা বুঝিব খুন্রিছে৷ সেই কাৰণে আপৌনাক জনাইছো| বে,--
১ আমাৰ স্কুলত সম্প্রতি ১১০০ ছাতৰ আৰু ৮৬ ভন শিক্ষক আৰু কৰ্ম্মচাৰায়ে এই লাইব্ৰেৰী বাৱহাৰ কৰিব। তাৰ বাহিৰেও শিক্ষক আৰু কৰ্ম্মচাৰীসকলৰ পৰিয়ালৰ আন আন মানুহ আৰু আমাৰ স্কুলৰ ওচৰত থকা প্ৰায় ২০০ জনমান নিগ্রে! মতা আৰু মাইকী মানুহেও এই লাইব্ৰেৰীৰ পৰ| উপকাৰ পাব।
২। আমাৰ হাতত এতিয়া ১২,০০০ কিতাপ আৰু বাতৰি কাকত প্রভৃতি আছে। এইবোৰ কিতাপ আমি বন্ধুদকলৰ পবা দান স্বৰূপত পাইছে; কিন্তু ঠাইৰ অভাৱত এইবোৰ কিতাপ ভালকৈ ৰাখিব পৰ| নাই। লাইব্রেবী নথফাত কিতাপবোৰৰ ব্যৱহাৰৰে| নানা! অন্থবিধ! বটিছে।
