ধৰিলে। এই অনুপাতে ৬ টকাৰ পৰা শেষত আমি তেওঁৰ পৰা এক
লক্ষ পঞ্চাশ হাজাৰ টকা পালোঁ।
ইয়াৰ কিছু দিনৰ পিচতে বোষ্টন নগৰৰ ট্ৰিনিটি ধৰ্ম্মমন্দিৰৰ প্ৰচাৰক ৰেভাৰেণ্ড উইন্চেষ্টাৰ ডোনাল্ড মহাশয়ক সাহস কৰি নিমন্ত্ৰণ কৰিছিলোঁ। তেওঁৰ পৰা দুআষাৰ ধৰ্ম্মৰ বিষয়ে কথা শুনিবৰ মন আছিল। তেওঁৰ লগত অনেক মানুহ আহিবৰ কথা আছিল। এই উপলক্ষে স্কুলত ধুমধাম পৰি গ'ল। স্কুলত ঠায়ে নাটে দেখি চন্দ্ৰতাপ তৰি আৰু ঠাই কৰা গ'ল। লতা-পাতা আৰু ফুল দি গোটেই ঠাই সজোৱা হ'ল। মানুহ আহি ভৰি পৰিল। বক্তৃতা আৰম্ভ হোৱাৰ পিচতেই হুৰ হুৰ কৰে বৰষুণ আনিবলৈ ধৰিলে। সভাপতি ডাঙৰীয়া বৰষুণত তিতিবলৈ ধৰিলে। আমাৰ মানুহ এজনে তেওঁৰ মূৰত ছাটি ধৰিলে। বহুত বেলিৰ মূৰত বৰষুণ এৰাত আকৌ বক্তৃতা হবলৈ ধৰিলে। সভা শেষ হোৱাত সভাপতি মহোদয়ে সাজপাৰ সলাই ক'লে, “ৱাচিংটন, টাস্কেগীত যি বিৰাট কাণ্ড দেখিছোঁ, ইয়াত এটা বৰ ডাঙৰ ধৰ্ম্মমন্দিৰ হোৱা আৱশ্যক।”
এই কথা তেতিয়াও প্ৰচাৰিত হোৱা নাছিল। কিন্তু আচৰিত কথা এই যে পিচ দিনা ৰাতিপুৱা ইটালিৰ পৰা এখন চিঠি পালো। দুজনা ভদ্ৰমহিলাই আমাৰ ধৰ্ম্মমন্দিৰৰ সকলো খৰচ বহন কৰিবলৈ গাত লৈছে।
সম্প্ৰতি শ্ৰীযুত এণ্ড কাৰ্নেগী মহোদয়ৰ পৰা মই ৬০,০০০, টকা পালো । এই ধনেৰে এটা লাইব্ৰেৰী সাজিবৰ দিহা কৰিলোঁ। ইমান দিন আমাৰ লাইব্ৰেৰী নাছিল বুলিলেও চলে। এট সৰু কাঠৰ কুঠৰীতে আমাৰ কিতাপবোৰ ৰখা হৈছিল। কোঠাটো মুঠেই ১২ ফুট দীঘল আৰু পাঁচ ফুট বহল আছিল। কিন্তু আজি কাৰ্ণেগীৰ কৃপাত এক