দ্বাদশ অধ্যায়।
ধন তোলা কাম।
স্কুলঘৰ সাজি উলিওৱাৰ পিচতে ছাতৰৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। সেইকাৰণে ওচৰতে থকা কেইটামান কুঠৰী ভাৰা ল'লোঁ। সেই ঘৰবোৰেও নটা হ'ল। অগত্যা নতুন ঘৰ নকৰিলে নচলাত পৰিল।
এই নতুন ঘৰৰ আনুমানিক খৰচ ঠিক হ'ল ৩০,০০০ হেজাৰ। এই টকাৰ কমে কোনোমতেই কাম কৰিব নোৱাৰি।
প্ৰথমতেই ঘৰটোৰ নাম ঠিক কৰি ল'লোঁ। নাম দিলোঁ 'আলাবামা ভবন'। নাম দিয়েই ঘৰৰ কাম আৰম্ভ কৰিলোঁ। ল'ৰাহঁতে মাটি কটাত আৰু গাঁত খনাত লাগি গ'ল। ইপিনে আমাৰ হাতত তেতিয়া ফুটা কড়ি এটাও নাছিল। শ্ৰীমতী ডেভিডচনে আকৌ ভিক্ষাৰ জোলোঙা লৈ বাহিৰ হ'ল।
ধনৰ অভাৱত বিমোৰত পৰিলোঁ। এনেতে মহাপ্ৰাণ আৰ্মষ্ট্ৰঙ্গৰ পৰা এখন টেলিগ্ৰাম পালোঁ। তেওঁ লিখে, “ এমাহমান মোৰ জগত ঘুৰি ফুৰিবলৈ প্ৰস্তুত আছা নে? যদি আছা সোনকালে জানিবলৈ দিবা।” মই লৰালৰিকৈ হেম্পটনলৈ গ'লোঁ। ইপিনে আৰ্মষ্ট্ৰঙ্গ চাহাবে উত্তৰ-অঞ্চলৰ প্ৰায় সকলো মানুহলৈ চিঠি পত্ৰ লিখি ঠিক কৰি থৈছে—কেৱল আমি সেই ঠাইলে গ'লেই হয়। আমাৰ লগতে দুজনমান গায়কো ওলাল। আনালোকৰ যোৱা অহাৰ খৰচপত্ৰ হেম্পটন স্কুলৰে পৰাই চলিল।
মোক উত্তৰ অঞ্চলৰ মানুহৰ মাজত চিনাকি কৰি দিয়া আৰু
