৯৬ বুকাৰ বাচিংটন।
আৰম্ভ কৰি বিজুলী-বাঁতি, গেচৰ কল বহুৱালৈকে সকলোবোৰ কামকে ল’ৰাহঁতে নিজহাতে কৰিবলৈ শিকিছে। এতিয়া| আমি ঘৰ সাজোতে কোনো (বিষয়তে লোকৰ সাহায্য বা উপদেশ ল’ব লগাত নপৰে| । আনন্দৰ কথা এই যে, কোনো! নতুন ল’ৰাই স্থুল-থৰৰ বাবত পেনচিলেৰে দাগ দিব খুলে a মেজত কটাৰীৰে নাম লিখিব খুজিলে পুৰণি ল’ৰাবিলাকে দিহতক হাক দি কৈছিল, "ভাই, এইবোৰ বেয়| নকৰিব| ; আমিয়েই সাদিছে৷, বেয়া হলে আমিয়েই ভাল কৰিব লাগিব 1”
aa সাজিবলৈ ইট! তৈয়াৰ কৰিবৰ সমগ্নত আনি বৰ বিপদত পৰিছিলো} আমি নিজে ইটা তৈয়াৰ কৰাৰ বিশেষ sta আছিল। দেই সময্নত টাস্কেগীত ইটাৰ কাৰথান| নাছিল, তাৰ উপৰিও বজাৰত ইটাৰ বৰ চলন্তি আছিল। গতিকে এই ছলতে আমি ইটাৰ কাৰবাৰ খুলিবলৈ মন মেলিলো।
বাইবেলত পড়িছিলৌ__ইজ্বেলৰ ল’ৰ|বিলাকে খেৰকাঠ নোহোৱাকৈয়ে ইটা তৈয়াৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। এতিয়া দেখিলোঁ, আমাৰ কষ্টও তেওঁ,লাকতকৈ কোনো গুণেই কম নহয়। কিয়নো, এই বিষয়ত আমাৰ সমূণি অভিল্ৰং| নাছিল।
ইটা সজ| কান তেনেই foal নহয়। বোকাৰ গাঁতত oie ঘণ্টা fax দি নোমাই থকা! বৰ টান। আঠুলৈকে বোকা লাগি থাকে, কাপোৰ- কানিও লেতেবা za) ল’ৰাবিলাকে এই কাম কৰিব লগা হোৱাত নিহঁতৰ মন কোচ খাই গ’ল। ইমান দিন কোনো মতে বুজাই বৰাই মাটি- কোবা কামত লগাইছিলো। কিন্তু বোক| খচিবৰ পাণ পৰিলত ল’ৰাইঁত অধৈৰ্য্য হৈ পৰিল। এনে টান কাম কৰিব লগ| হোৱাত ল’ৰাহঁতে মৰণান্তিক বেঙ্গাৰ পালে। বহুতো ল’ৰাই এই দুখতে স্কুলকে এৰিলে। =
