পৃষ্ঠা:বিপ্লবী আৰু বীৰ-নাৰী.pdf/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সতী জয়মতী দিবলৈ উগ্র শাস্তি জয়াক ৰজাই, যাবৎ নিদিয়ে তেওঁ পতিৰ সন্ধান ৰজাৰ আদেশ শুনি চাওদংহ'তে জয়াক বলেৰে নিলে শাস্তি দিবলই জেৰেঙাৰ পথাৰত, নিৰ্ম্মম হাতেৰে । আলি, চোৰত মেলি, চমটা লগাই, তপত লােহাবে দাগি সতীৰ দেহত যিমান পাৰিলে দিলে যমৰ যা না । বই গল দর্শকৰ কু-লােৰ ধাৰ ; তথাপিও ৰ'ল জয়া অচল অটল । নােলাল চকুলে, নাই কৰুণ বিননি, নােলাল মুখৰ পৰা গদাব সন্ধান। ভাগৰিল নৰঘাতী পাষণ্ডৰ দল ; ব্যর্থ হ'ল চুলিফাৰ দণ্ড শাসনৰ । লভিলে জঘাই জয় শেষ শয়নত, চূর্ণ কৰি পশু-বল মন বলেৰে । থ’ই গ’ল স্মৃতি তাৰ জোৰুেঙা-বুকুত, ব’ই গ'ল অপ। আদর্শ সতীৰ। | নাই আজি জয়মতী মানবী ৰূপত কৰিছে । কিন্তু আকাশে-বতাহে দেবী ৰূপে অসমৰ জুৰি গাওঁ-ভূই। শ্মশান জেবা আজি তীর্থ অসমৰ,