পৃষ্ঠা:বিপ্লবী আৰু বীৰ-নাৰী.pdf/৪১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সতী জয়মতী কাৰ আছে মৰসাহ কাষ চাবি ব্যর্থ কবি ঘাতকৰ গুপ্ত অভিযান। ৰাই গ'ল গদাপাণি অক্ষত-শৰীৰে। শুনি বার্তা চুলিফাই গণিলে প্রমাদ ; প্রকাশ্যে পঠালে সেনা ধৰিবৰ বাবে। গদাপাণি কোৱক ৰাজদ্রোহী বু!ি বিপদ-সঙ্কেত পাই আগতে, জয়াই চাপিল গদাধ কা', কলে হাত ঘূরি কৰে যাতে আত্ম-ৰক্ষা তাত্মি-গােপনেৰে । নির্ভীক বীৰৰ কিন্তু নকঁপিল প্রাণ ; ক'লে,-“জয়া, কাপুরু। কদাtি নহওঁ, পলাই কদাপি মই নাৰা জীৱন ।” শত্ৰুৰে যুঁজিম বুলি ল'লে হেংদান । অৱস্থ। 1. দেখি বুজালে জয়াই -- ‘বজা1 সেনাৰে যুঁজি এৰিলে জীৱন,- অৰাজক ৰাজ্য কেনে কৰিব উদ্ধার । কাহােম-গৌৰৱ কোনে আনিব ঘূৰাই । জয়াই বুজালে বহু, কবলে কাকৃত কু-লো বােৱাই নিজ হামী-চৰণত ; কুমলিল ধীৰে ধীৰে যত্রময় হিয়া দাপাণি কোৱৰৰ জয়ৰ কথাত, মান্তি হ’ল যাবলই হুল্ম-বেশ ধৰি ।