পৃষ্ঠা:বিপ্লবী আৰু বীৰ-নাৰী.pdf/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ভিক্ষুক বৰষুণে আহি দিয়ে তাকে মুমুৱাই । ভিক উপায়হীন, কঁপি কঁপি নিশাটো কটায়। তাৰ যে. এয়েই ভাগ্য! সি যে ভিক্ষুক! | সচা সি ভিক্ষুক তাৰ নিজৰ দোষত ; বােগী তাৰ নিজৰ ভুলত। সি যেন অধম পশু, পােৱা নাই নিজে মনুষ্যত্বৰ আভাস। কিন্তু তার প্রতি সমাজৰ নাই নে দায়িত্ব ? সিও তাে মানুহ! মানুহৰ দৰে তাক ৰাখিবৰ বাবে কৰিছিল জাঁনাে ভুলতে সমাজে কিবা নাপালে সি জ্ঞানৰ অালােক নুবুজিলে জীৱনৰ মােল ; কুৎসিত সংস্কাৰ লই, অন্ধ বিশ্বাসত সদাচাৰ, সজনীতি একোকে ন’লই