এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
কল্যাণী ৰূপিণী
ঘৰত আছিলা তুমি কল্যাণী ৰূপিণী,
লখিমী বোৱাৰী মোৰ অতি সুলক্ষণী।
শিৰত জিলিকি আছে সেন্দুৰৰ ৰেখা;
ধীৰে ধীৰে আহি দিলা সমুখত দেখা।
সজল নয়নে মোৰ মুখলৈ চাই;
ভক্তি ভাৱে সেৱা কৰি ল’লাহি বিদায়।
দুয়ো হাতে তুলি শিৰ স্নেহেৰে চুমিলোঁ,
কুশলে আহাঁগৈ বুলি আশীৰ্বাদ দিলোঁ।
সৰুৰে৷ সৰুটি হৈ মোৰ কাষত আই,
আপোনাক ৰাখিছিলা কিৰূপে লুকাই?
যিদিনা এৰিলা মোক মেলিলা দুৱাৰ,
সকলোকে দেখুৱালা স্বৰূপ তোমাৰ।
মৃত্যুৰ মাজত তুমি অমৃত মিলালা,
মৰণতো জীৱনৰ প্ৰিয়জন পালা।
সকলোৰে প্ৰিয় ৰূপে গুণে নিৰুপমা,
আছিলা স্বামীৰ তুমি অতি প্ৰিয়তমা।
৩৭
