পৃষ্ঠা:বাঁহী প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বছৰ.pdf/১০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বৰুৱাৰ আবিৰ্ভাব। | ‘জোনাকীয়ে অসমীয়া সাহিত্যত নৱন্যাস বা কমান্টিটিজিমৰ ধল বোৰ্বলে। অসমীয়া সাহিত্যত যুগোপযোগী নতুন আংগিকৰ উদ্ভৱ হ'ল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ৰচনাসমূহেই তাৰ উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুই চতুৰ্থ ভাগ ‘জোনাকী সম্পাদনা কৰিছিল। কালক্ৰমে কলিকতাত পঢ়া ছাত্ৰসকল অসমলৈ ঘূৰি আহিল ভাষা-সাহিত্য প্ৰীতিৰ অনিৰ্বেয় আৰিয়া লৈ। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা বিদেশতে থাকিল সজাগ প্ৰহৰীৰূপে। এই প্ৰসঙ্গত ড° বাণীকান্ত কাকতিয়ে মন্তব্য কৰিছে, “কলিকতাৰপৰা যোৱা শতিকাৰ শেষ ভাগত ‘জোনাকী’ কাকত উলিয়াই যিসকলে অসমীয়া জাতীয় চৈতন্য উদ্বোধনৰ চেষ্টা কৰিছিল, সেইসকলৰ ভিতৰত বেজবৰু ডাঙৰীয়াও এজন। তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলেও ‘জোনাকী'ৰ আৰম্ভণি- প্ৰভাৱৰ উদ্দীপনা লৈ নিজ দেশলৈ উভতি আহি নিজ নিজ শক্তি আৰু অৱসৰ অনুসাৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ পুষ্টিসাধন কৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু 'জোনাকীৰ অন্তৰ্নিহিত আদৰ্শ বেজবৰুৱা সাহিত্যত বাজে আন কাৰো সাহিত্য ফটফটীয়াকৈ ফুটি ওলাব পৰা নাই। সেই আদৰ্শৰ পোহৰে তেওঁৰ জীৱনকো এভাৱাষিত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সকলো ৰচনাতেই সেই প্ৰভাবেই প্ৰতিবিম্ব পৰিছে আৰু এতিয়ালৈকে সেই মাৰ নোযোৱা প্ৰভাৰে বিকাশ দেখি আছোঁ।” (ড° বাণীকান্ত কাকতি ঃ বেজবৰুৱা)। | বেজবৰুৱাই কলিকতাৰ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়ৰী প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱীক বিয়া (১৮৯১) কৰিছিল। তেওঁক অসম চৰকাৰে দুবাৰকৈ মুন্সিফৰ পদ যাচিছিল। কিন্তু তেওঁ তাক গ্ৰহণ নকৰি সাউদ ভোলানাথ বেজবৰুৱাৰ সৈতে কলিকতাত কাঠৰ কাৰবাৰ কৰিছিল। কিছু বছৰৰ মূৰত (১৯০৪চন উভয়ৰে ভিতৰতে মনোমালিন্য সৃষ্টি হয়। বেজবৰুৱাই উপায়ান্তৰ হৈ নিজাববীয়াকৈ কাঠৰ কাৰবাৰ আৰম্ভ কৰে। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত (১৯১৪১৮) তেওঁৰ ব্যৱসায়ৰ পৰালি পৰে। তেওঁক বাৰ্ড কোম্পানীয়ে টিলাৰ আৰু চিভিল চেনিটেৰী বিভাগৰ কামৰ দায়িত্ব দিয়ে। তেওঁ কাৰ্যোপলক্ষে কেইবছৰমান সম্বলপুৰত থাকিব লগা হয়। তেওঁ ১৯২৮ চনত সেই চাকৰি এৰি সম্বলপুৰত কাঠৰ কাৰবাৰ কৰে। লীনাথ বিদেশত কাঠৰ ব্যৱসায়ত জড়িত হৈ নানান সংঘাতৰ মাজেদি মাতৃভাষাৰ উৎকৰ্ষ সাধনত জড়িত হৈ আছিল। তেওঁ অভাউসা, সভাত কৈছিল, “আপোনাসকলে সাৰোগতকৈ জানিব অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতি অসমীয়া সাহিত্য উন্নতি অসমৰ উন্নতিৰ প্ৰথম ঢাপ। আমি একান্তমনে পৰিশ্ৰম কৰি তাৰ উন্নতিৰ অৰ্থেলাগি গ'লে নিশ্চয় আমাৰ যতই ফল ফলিয়াবহ।" (অসমীয়া