এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
৭৬
বনফুল
পূবেদি ওলোৱা জোন পচিম ডাৱৰে আহি
ধীৰে ধীৰে লুকোৱালে কলীয়া কোলাত,
সপ্তমীতে আউঁসীত আপোনাকে হেৰুৱাওঁ,
আন্ধাৰে আবৰি ধৰে চকা মকা বাট ।
দুখৰ নিশাহ লাগি
ওপঙি ওপঙি
চঞ্চল কবিতাবোৰে যেতিয়া ব্যাকুল কৰে,
থৰ লগা বতাহৰো নিজম হৃদয় ।
তোমাৰ বুকুত তেওঁ নাপাবনে চেনেহ নিলয় ?
যৌৱনৰ ৰঙীন দিনত
নোখোজা লগাব নেকি
দুখৰ মলয় ?
⸻
ইন্দ্ৰধনু
হাঁহি আৰু চকুলোৰ কৰুণ মিলন,
এয়ে হায়! মানৱ জীৱন,
খস্তেকীয়া কিৰণত,
প্ৰাণৰ পখিলা নাচে,
খন্তেকৰ মধু পৰশন,
তাব পাচে অশ্রু বৰিষণ ।
দুদিনীয়া মানৱ জীৱন ।।
