এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
৫৮
বনফুল
চাপিলে বেতিয়া বাটৰ শেহত
নুমালে সৰগী ৰাতি,
তাৰ জীৱনত নুপুৱাই আৰু
দুখৰ আন্ধাৰ ৰাতি !
দিনৰ শেহৰ হেঙুলীয়া ৰেখ
পছিমত পমি যায় ;
সেয়ে আন্ধাৰত সিপাৰৰ ঘাট
ৰিণি ৰিণি দেখুৱাই ।
⸻
মোৰ সৰগ
লাগে মোক অকলশৰীয়া কৈ
এখনি সৰগ,
একাকাৰ য'ত
আকাশ পৃথিবী দুয়ো,
নিৰাধাৰ জীৱন বিহগ ।
চউ পাশে য'ত
বেৰি লই ভক্তজনে,
কাণে কাণে নকৰে গুঞ্জন ।
নিন্দা বচনেও
যাব বজ্র প্রাচীরত
উফৰি উফৰি কৰে ৰণ ।
