পৃষ্ঠা:ফুল.pdf/১৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৪৬
ফুল।

 কিছুমান বেলিৰ মূৰত ৰম্ভাই আকৌ মাতিলেঃ—“আই! আই! মই আছোঁ নহয়।”

 উন্মাদিনীয়ে মূৰটো দাঙি ক'লেঃ—“কোন? ৰম্ভা? অ' তই আহিলি?”

 ৰম্ভা।--মই কালিৰে পৰা বহি আছোঁ নহয়।

“কালিৰে পৰা!” এই বুলি উন্মাদিনীয়ে ৰম্ভাৰ হাতত ধৰি পদ্মৰ হাতৰ মাজত দি, কলে,—“এদিন ৰম্ভা মোৰ ছোৱালী আছিল; এতিয়া নাই, মৰিল। এই ৰম্ভা তোমাৰ, তুমি লৈ যোৱা।” তাৰ পাচত আকৌ অচেতন হৈ পৰিল।

 *   *   *   *

 কনক, দেবেন্দ্ৰ, পদ্ম, ফুল আৰু ৰম্ভাৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, মাজে-সময়ে প্ৰলাপ বকি উন্মাদিনীয়ে দিনটো অতিবাহিত কৰিলে। সন্ধ্যা সময়ত তেওঁ একেবাৰেই জ্ঞানশূন্যা হৈ পৰিল। মাথোন এবাৰ ক'লেঃ—“যমদূত! যমদূত! মোক নিবলৈ আহিছ? লৈ ব’ল; পলম নকৰিবি।”

 অলপ পাচতে তেওঁৰ বাক্‌ৰোধ হ'ল। চাওঁতে চাওঁতেই তেওঁৰ প্ৰাণ-পখী দেহা-সজাৰ পৰা বাহিৰ ওলাল। তেতিয়া মাথোন ৰাতিৰ অন্ধকাৰে ভয়ে ভয়ে ভুমুকি মাৰিছিল; ওচৰত থকা আম গছডালৰ পৰা ফেঁচা এটাই চিঞৰ মাৰিছিল—“নি-ই-উ।”

⸻⸻