দুৰ্গা বৰুৱাই সকলো আঁতি-গুৰি লৈ মোহনক এবাৰ তেওঁৰ
ওচৰলৈ আনিবলৈ ক'লে।
মোহন আহিল আৰু বৰুৱাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেওঁৰ সকলো কথা ভাঙি-পাতি ক'লে। তাৰ পাচত ক'লে— “মোৰ কোনো সম্পৰ্কীয় মানুহ পুলিচ বিভাগত নাই; সেই কাৰণেই মোৰ দৰ্খাস্তৰ গুণ নধৰে।”
দুৰ্গা।— কেইটামান নাম দিলেই হয়। সম্পৰ্ক আছে নে নাই কোনে জানিব! এই যে পুলিচৰ চাকৰিত সোমায়, তেওঁলোকৰ দৰ্খাস্তুত দেখিবা কিমান চব ইন্সপেক্টৰ, ইন্সপেক্টৰৰ নাম। কাৰবাক বুলিছে দদাই, কাৰবাক মোমাই, কাৰবাক ভিনীহি; অথচ কাৰো লগত কোনো সম্পৰ্কই নাই।
মোহন।—ওপৰৰ পৰা যদি সোধে ধৰা নপৰিব নে?
দুৰ্গা।—সেইটো আগতে বন্দৱস্ত কৰি ৰাখিব লাগে, যাতে কোনোবাই সুধিলে তেওঁলোকে হয় বুলি কয়।
মোহন।—সেইটো কেনেকৈ কৰিম?
দুৰ্গা। — তুমি পুলিচত চাকৰি কৰিব খোজা, অথচ এই সামান্য কামটোকে কৰিব নোৱাৰা। এনেকৈ হ'লে তুমি চাকৰি পালেও উন্নতি কৰা টান হ'ব।
মোহন ওখই-ডাঙৰে, গঢ়ে-গতিয়ে সঁচাকৈয়ে চকুত লগা ডেকা। সেই বাবেই হ'ব পায় বৰুৱাৰ মৰম লাগিল। তেওঁ ক’লে,—“বাৰু ভয় নাই, মই তোমাক সাহাৰ্য্য কৰিম। চৰকাৰী চাকৰিত আমাৰ ইয়াৰ মানুহ নোহোৱাৰ নিচিনা;
