নৰেন্দ্ৰ। —মোৰ চকুতেই তেতিয়া পৰা নাছিল।
গোলক। —চিঠি পোৱাৰ পাচত তুমি কি কৰিলা?
নৰেন্দ্ৰ। তাই চিঠিখন দেউতাক দিলো। দেউতাই সেই দিনাই বিয়া নহয় বুলি দুৰ্গা বৰুৱালৈ চিঠি লিখিলে।
গোলক। --কাৰণ দিলে কি?
নৰেন্দ্ৰ। কাৰণ আৰু কি দিব! দেউতাই লিখিলে কোনো ৰহস্যজনক ভিতৰুৱা কাৰণ থকাত তাত বিয়া কৰোৱা নহব। তেওঁ আন ঠাইত ব্যৱস্থা কৰক।
গোলক।—তেওঁৰ বাৰু আন ঠাইত ব্যৱস্থা কৰিবলৈ দিলা, পিচে তোমাৰ ব্যৱস্থা কৰিছা ক'ত?
নৰেন্দ্ৰ। — -এতিয়ালৈকে ক'তো হোৱা নাই। সেইহে কৈছোঁ বোলে৷ মোৰ বিয়ালৈ বহুত দিন বাট চাব লাগিব। পিচে তোমাৰ বিয়া বোলে অলপতে হ'ব?
গোলক।—কোনে ক'লে?
নৰেন্দ্ৰ। -কোনে ক'ব! কন্যাৰ যি গৰাকী। তুমি ইমান দিনে মোক কথাটোকে জনোৱা নাই।
গোলক।—আগ ধৰি জনোৱা জানো ভাল! মূৰামূৰিত কি হয় কোনে জানে! তোমাৰ নিজৰ কথাটোকে ভাবাচোন।
নৰেন্দ্ৰ। - তোমাৰ মোৰ কথা একে নহয়। ৰাধা হাকিমৰ ভনীয়েকৰ নিচিনা হোৱালী যাৰে তাৰে ভাগ্যত নিমিলে। ৰূপে-গুণে একোতে আঁৰ ধৰিবলৈ নাই।
গোলক। --তুমি কেনেকৈ জানিলা?
