নৰেন্দ্ৰ ভিতৰলৈ গ'ল আৰু এখন চিঠি লৈ আহিল।
নৰেন্দ্ৰই ক'লে,—“বিয়ালৈ প্ৰায় এমাহ থাকোতেই ককাই- দেউৰ পৰা এই চিঠিখন পালোঁ।”
গোলক।—ককাইদেউ মানে? তোমাতকৈ ডাঙৰ জানো আৰু এজন আছে?
নৰেন্দ্ৰ।—তেওঁ মোৰ জেঠাইৰ পুতেক, নাম মহেন্দ্ৰ, পুলিচ চব ইন্সপেক্টৰ। আজি ছবছৰমান ডিব্ৰুগড়তে আছে।
গোলক।—তেওঁনো কি লিখিলে?
নৰেন্দ্ৰ। পঢ়ি চোৱা।
গোলকে চিঠিখন মেলি ক'লে, – “আও! ই দেখোন চিঠি নহয়, এখন মহাভাৰত।”
নৰেন্দ্ৰ।—কথাও মহাভাৰতৰ দৰেই। পঢ়ি যোৱা। গোলকে পঢ়িলে :- ভাইটি, তোমাৰ চিঠিখন পঢ়ি মই হাঁহিমেই নে কান্দিমেই ক'ব পৰা নাই। মানুহে গৰু-ছাগলী কিবা এটা কিনিলেও ভালকৈ আঁতি-গুৰি লৈহে কিনে। তেনেস্থলত বিয়াৰ নিচিনা এটা বিষয়ত তুমি এনেকৈ চকু মুদি আগ বঢ়া দেখি মই আচৰিত মানিছোঁ। তুমি জানা দুৰ্গাবৰুৱা ইয়াতে আবকাৰী ইন্সপেক্টৰ আছিল আৰু ময়ো ইয়াতে ছবছৰ আছোঁ। তেওঁ ইয়াৰ পৰা যোৱা দুবছৰেই হোৱা নাই। বিয়াৰ বন্দবস্ত কৰাৰ আগতে অন্ততঃ একেষাৰ মোক সুধি লাগিছিল। এতিয়া মূৰামূৰি সময়ত মোক নজনোৱা হ'লেই ভাল আছিল। তথাপি
