পৃষ্ঠা:পৰিচয়.pdf/৩৬

২৬

পৰিচয়

ফৌজাদাৰী মোকদমা কৰে।সোণায়ে মিনাইক সাক্ষী দিয়ে আৰু মিনাইৰ সাক্ষ্যৰ বলতেই সোণাইৰ জয় হয়। মিনায়ে সাক্ষী দিয়াৰ বেচ স্বৰূপে, সোণাইৰ পৰা এশ বাঁহ বিনামূল্যে পায় আৰু শাক পাচলি, কেৰেলা-বেঙেনা আদিও লাভতে খাবলৈ পায়। মিনায়ে দেখিলে ঠিকাদাৰিতকৈ এইটো বৃত্তি বেচি লাভ জনক। তেতিয়াৰে পৰা তেওঁ প্ৰায়ে কাছাৰীলৈ যোৱা হ'ল আৰু কাৰোবাৰ সাক্ষীৰ অভাৱ হ'লে সাক্ষী হ'বলৈ আগ বাঢ়িল। নেদেখা নুশুনা ঠাইৰ ঘটনা হ'লেও তেওঁ ঠিকাৰ বাঁহ-কাঠ বিচাৰি গৈ ঘটনাস্থলত উপস্থিত হৈছিল বুলি ক'বলৈ চল পাইছিল। এনেকৈয়ে তেওঁ মিছা সাক্ষী কোৱাত পাকৈত হৈ পৰিল কিন্তু তেতিয়াও এটা অসুবিধা থাকিল যে এনে সুযোগ সদায় নিমিলে। তেওঁ তেতিয়া আৰু এটা কাৰবাৰত ধৰিলে। তেওঁ সোনকালে গৈ কাছাৰীৰ আগত থিয় দি থাকে। গাৱঁলীয়া হোজা মানুহ নাইবা বাগিচাৰ বহুৱা আদি কাছাৰীৰ ফাললৈ অহা দেখিলে তেওঁ বাটতে ধৰেগৈ আৰু গোচৰৰ সকলো কথা বুজি লৈ তাৰ ভাল ব্যৱস্থা কৰি দিবলৈ গাত লয়। আদালতৰ আও ভাও নুবুজা মানুহে তাত ভালেই পায় আৰু হিচাপ মতে যি ধন লাগিব বুলি কয় দি দিয়ে। মিনায়ে তাৰে এটকা বা দুটকা উকীলক, চাৰি অনামান মহৰীক আৰু কাকত আৰু টিকটৰ বেচ যি লাগে দি বাকীখিন নিজলৈ ৰাখে, প্ৰয়োজনমতে সাক্ষীও হয়। এনেকৈয়ে তেওঁৰ অৱস্থা কিছু ভাল হৈ আহিল। ঠিকাৰ কামো অলপ অচৰপ চলিয়েই থাকিল।