শ্ৰদ্ধাস্পদেষু,
আপোনাৰ চিঠি পাইছোঁ। উনত্ৰিশ বহাগতে বিয়াখন পাতিম বুলি একপ্ৰকাৰ আয়োজনো কৰিছিলোঁ। ছুটীৰ দৰ্খাস্তও দিলো। কিন্তু তাৰ উত্তৰ পোৱাৰ আগতে ভিতৰুৱাভাবে জানিব পাৰিলোঁ মোক অস্থায়ীভাবে একষ্ট্ৰা এসিষ্টেন্ট কমি- শ্যনাৰৰ পদত গুৱাহাটীলৈ নিয়াৰ কথা হৈছে আৰু অলপ দিনৰ পিচত স্থায়ী হোৱাৰ আশাও আছে। এতিয়া যদি মই ছুটীত থাকোঁ তেন্তে আন কাৰবাক সেই পদত ল'ব পাৰে। সেই কাৰণে আপোনাৰ আপত্তি নাথাকিলে মই ছুটীৰ দৰ্খাস্তখন উঠাই ল'ব খোজো। বিয়াখন পৰীক্ষাৰ পিচত হ'লেহে লৰাই ভাল পায় বুলি আপুনি আগতে লিখিছিল, কিন্তু মোৰ অসুবিধালৈ চাই আপুনি তাত মত দিয়া নাছিল। এতিয়া যদি লৰাৰ মততেই মত দিয়া যায়, তেনেহলেই বোধ কৰোঁ দুয়ো পক্ষৰে ভাল হয়। সেই বিষয়ে মই আপোনাৰ উপদেশ বিচাৰোঁ। আপুনি যি সিদ্ধান্ত কৰে সেইমতেই কাম কৰিবলৈ মই সাজু।
মাজত বেচি দিন নাই। চিঠি পোৱা মাত্ৰেই যেন উত্তৰ দিয়ে। সকলোলৈকে বিহু-সম্ভাষণ জনালোঁ।
আপোনাৰ—
ৰাধা
চিঠিখন পঢ়ি গোপালে মহীধৰক দেখুৱালে। মহীধৰে
পঢ়ি চাই কলে, – “গোলকে যি বিচাৰিছিল সেয়ে। এতিয়া
