{Rh|১২||পৰিচয়}}
চাৰি বছৰীয়া। ইয়াৰ বাহিৰেও এটা চাকৰ আৰু এজনী
চাকৰণী একেৰাহে আছে।
ভনীয়েকৰ বিয়াৰ বয়স হৈছে। ছোৱালীজনী ৰূপে গুণে চকুত লগা; নাম পদ্মা। এজন ভাল দৰা পাবলৈ ৰাধাকান্তই চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। গোপাল মৌজাদাৰক তেওঁ ভালকৈ জানিছিল; তেওঁলোকৰ সকলো আঁতি-গুৰি লৈ গোলককেই তেওঁ উপযুক্ত বিবেচনা কৰিলে আৰু মৌজদাৰৰ ওচৰত তেওঁৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। সেইমতেই গোলকৰ মাকে ছোৱালী চালে, দেউতাকেও আঁতি-গুৰি, স্বভাৱ-চৰিত্ৰৰ সম্ভেদ ল'লে। সকলো মনোমত হোৱাত গোপালে এজন জ্যোতিষীক মাতি ৰাহি-জোৰা চোৱালে। গণনাত ভালকে পালে। তেতিয়া গোপালে ৰাধা- কান্তৰ প্ৰস্তাব গ্ৰহণ কৰিলে আৰু তেওঁৰ সিদ্ধান্তৰ কথা কলিকাতাত থকা গোলকক জনালে। গোলক সদায় পিতাকৰ বাধ্য, তাতে পিতাকৰ বিচাৰ-বুদ্ধিৰ ওপৰত তেওঁৰ উচ্চ ধাৰণা আছিল; সেই কাৰণে কোনো আপত্তি নুতুলিলে।
বিহুৰ আগতে গোলক কলিকতাৰ পৰা আহি পোৱাৰ কথা। সেই কাৰণে বহাগতে বিয়াখন পাতিব লাগিব বুলি দুয়ো পক্ষই সিদ্ধান্ত কৰিলে। ইয়াৰ ভিতৰতে যোৱা ফাগুনত হঠাৎ ৰাধা- কান্ত বদলি হ'ল; তেওঁ নগাওঁলৈ যাব লগাত পৰিল! তেওঁ ভাবিলে নগাৱঁত নতুনকৈ থান-থিত লৈ বিয়াৰ আয়োজন কৰাত কিছু অসুবিধা ঘটিব পাৰে। তেতিয়া হয় দৰাঘৰীয়াক নগাৱঁলৈ নিব লাগিব, নহয় তেৱেই তেজপুৰলৈ আহিব লাগিব।
