মোহনে ক'লে—“সেই দেখিয়েই তো ছুটী লৈয়েই এবাৰ
মাত লগাবলৈ বুলি আহিলে॥”
ৰভাতলত বহুতো মানুহ আছিল। মোহনো তাতে বহিল ইজন সিজনৰ লগত কথা-বতৰা পাতি কাৰো কাৰো লগত চা- চিনাকীও হ'ল। এনেকৈয়ে এঘণ্টামান কটাই তেওঁ অলপ ইফালে-সিফালে ফুৰিলে। লাহে লাহে আঠ বাজিল। বৰ- যাত্ৰী যাত্ৰাৰ আয়োজনত লাগিল। মোহনো দৰাৰ লগত যাবলৈ ওলাল। এনেতে জাহাজৰ দীঘলীয়৷ উকি শুন৷ গ'ল। মোহনে ভাবিলে, তেওঁৰ বিয়া খোৱা হ'লেই, কৰিবলগীয়া কামো একো নাই; ইফালে জাহাজ আহিল যেতিয়া তেওঁ এই জাহাজতে ওলটাই ভাল। পিচ দিনা বা জাহাজ পায় নে নাপায় তাৰ কি ঠিক।
তেওঁ মৌজাদাৰৰ ওচৰ চাপি নিজৰ অভিপ্ৰায় জনালে। মৌজাদাৰে ক'লে, “থাকিলে যদিও বেচি ভাল পালোঁহেতেন তথাপি তোমাৰ সুবিধাটো এৰিবলৈ নকওঁ। দেখ৷ পালোঁ, এয়েই আনন্দ।”
গোলক-মহীধৰেও তাকেই ক'লে। তেতিয়া সকলোৰে ওচৰত বিদায় লৈ মোহন ঘাটলৈ আহিল আৰু জাহাজত উঠিল। আধা ঘণ্টামানৰ পাচতে জাহাজে গুৱাহাটী এৰিলে।
