[ মন্দিৰৰ মেলা দুৱাৰেদি মূৰ্ত্তি আৰু পূজাৰীক দেখা যায়। পূজাৰীয়ে পূজা কৰি শেষ কৰিছে। এনেতে প্ৰভাৱতী, মধুমতী, চন্দ্ৰাৱতী আৰু লিগিৰীবোৰ সোমাই আহে। ]
| মধুমতী—
|
পূজাৰী দেউ, আইতাই সখীক সেৱা কৰি যাবলৈ পঠিয়াইছে।
|
| পূজাৰী—
|
অতি ভাল কথা আই—বিবাহ, উপনয়ন আদিত কাৰ্য্যৰ আগতে মঙ্গলময়ৰ ওচৰত এটি সেৱা জনোৱা অতি উত্তম কথা। ( প্ৰভাক ) আহাঁ আই, সোমাই আহাঁ৷
|
| প্ৰভা—
|
( সখীহঁতক ) আহাঁ সখী।
|
| মধু—
|
আমি এইখিনিৰ পৰা সেৱা কৰিম; তুমি ভিতৰলৈ যোৱাঁ।
|
[ প্ৰভাই সোমাই গৈ সেৱা কৰে। আনবোৰে বাহিৰৰ পৰা সেৱা কৰে। পূজাৰীয়ে আশীৰ্ব্বাদ দি উঠি, প্ৰথমে প্ৰভাক নিৰ্ম্মালী দিয়ে—প্ৰভা ওলাই আহে—পূজাৰীয়ে আহি বাকী সকলোকে
নিৰ্ম্মালী দি সোমাই যায়।
প্ৰভাই মধুক কাণে কাণে কিবা এটা কয় ]
| মধু—
|
দেউ, সখীয়ে আমাক দেৱতালৈ বুলি গীত এটি গাবলৈ কৈছে। পাৰিম নে গাব আমি?
|
| পুজাৰী—
|
গোৱাঁ, গোৱাঁ। নৃত্য-গীত এইবোৰ দেৱতাক সন্তোষ দিয়া বস্তু। ঋষি মুনিয়েও কৈছে—শতজপং সমগানং যদি ভাবেন গীয়তে। ভাল কথাহে—গোৱা, গোৱা আইহঁত।
|
| মধু—
|
( সকলোকে ) ধৰা তেনে। (সকলোৱে গায়)
|
