এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
দ্বিতীয় অঙ্ক]
১৭
পোহনীয়া কুকুৰ
| মই তোৰ ভেজ পিহে এৰিম। আহা হা! কি পৰোপকাৰী
মহাপুৰুষ! গুচ ( গোৰ শোধায়। ) |
( ফকিৰে কাঠৰ গুৰিখিনি পেলাই বাকীখিনি সামৰী লৈ লৰালৰিকৈ ওলাই যায়। )
| আনন্দ— | ফকিৰৰ খিনি শাস্তি দিব লাগিছিল তোমালোকক।
তোমালোকৰ চকু নাই? নে মূৰত গোবৰ আছে? এনেকৈ য’ৰে ত'ৰে ঠগ একোটা আহি তোমালোকক লুটি লৈ যায় কেনেকৈ? ভাবিব নোৱাৰানে এনে ঔষধ থকা হ'লে পৃথিবীত ডাক্তৰ-কবিৰাজৰ নাম গোন্ধো নাথাকিল- হেতেন আৰু প্ৰত্যেক মানুহেই ৰজা হ'লহেতেন। |
| দ্বি, মা— | ঠিক কৈছা বোপা! আমাৰ মূৰতে ঘিউ নাই।
নেপথ্যত—“ৰাধা-কৃষ্ণ বল বল বল ৰে সবাই ”। |
(গীত গাই দুট৷ বৈষ্ণৱৰ প্ৰবেশ। সিহঁতৰ চুলি খুৰোৱা ডিঙিত মালা, কপালত ফোঁট। এটাৰ ডিঙিত খোল, আনটোৰ হাতত তাল। সিহঁতৰ পিচে পিচে এজাক লৰা। )
| বৈষ্ণৱ— | ৰাধা-কৃষ্ণ বল বল বল ৰে সবাই। |
( আনন্দক দেখি প্ৰথম বৈষ্ণৱে এখন কাগজ আগ বঢ়াই দিয়ে। )
| আনন্দ— | কি লাগে? |
| প্ৰ, বৈষ্ণৱ— | পঢ়ি চান। |
| আনন্দ— | পঢ়ি যে চাব লাগে, কবলৈ মুখ নাই? |
| দ্বি, বৈষ্ণৱ— | চুনেন তাহ'লে। এই আচামৰ মানুহ গিলাৰ |
