এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
৩৫
কাৰবাৰ মই চুৰি কৰিলো জালুকীয়া পান।
সাত পুত্ৰ মাৰি মোৰ বুকে দিলা হান॥
কাৰবাৰ মই তেমি হন্তে চুৰি কৰিলোঁ চূণ।
সাত পুত্ৰ মৰি বোৱাৰী ৰূপে বিন্ধে ঘূণ॥
কাহাৰ দন্ধত মই কহিলোঁ মিছা সাক্ষী।
সেই পাপে মৰিল বেটা দৈবে নাৰাখি॥
বাচাৰ কাৰণে মোৰ মিছা গৃহবাস।
কাল ৰূপে মনসাই কৈলা সৰ্বনাশ॥
তোমাৰ কাৰণে বাচা শূন্য ভৈলা পুৰি।
তোমাৰ মৰণে শূন্য চম্পক নগৰি॥
সুন্দৰ শৰীৰ বধূৰ কিছু দোষ নাই।
কুল বধূৰ দোষে নমৰে লখাই॥
বক্ষস্থল সুবলিত পিঠি নুই উচ্চ।
হংসৰ গমন নহে খৰেমা চৰণ॥
কাণা হইলো মই দুই চক্ষু থাকতে।
এহেন সুন্দৰ বোৱাৰী ৰাখিবো কিমতে॥
সিতাক সাজিবো আজি গুঞ্জৰীৰ তীৰে।
পুত্ৰ কলে লৈয়া উঠি সিতাৰ ওপৰে॥
ত্ৰিভূবন জুৰি আজি ৰাখিব খিয়াতি।
মাৱে যে পুৰিয়া মৰে পুত্ৰৰ সংহতি॥
লখাইৰ মুখত সোনাই গুজি ধৰি।
বিলাপ কৰিয়া কান্দে সোনেকা সুন্দৰী॥
