পুথিখন দিবলৈ ইতস্ততঃ কৰে। কাৰণ তেওঁলোকৰ হেনো ব্যৱসায় হানী হয়।
ই এখন সুকবি নাৰায়ণ দেৱৰ সুলেখনীৰপৰা ওলোৱা ধৰ্ম্ম ভাবাপন্ন প্ৰাচীন সুকবিতা। বোধ হয় এইবাবে ইয়াৰ নাম সুকনান্নি। এই পুথিখন মানুহ মাত্ৰৰে উপদেশ মূলক পুথি। সাহিত্যিক সকলৰ সাহিত্য, ঐতিহাসিক সকলৰ ইতিহাস স্বৰূপ, বনিকসকলৰ বানিজ্যত সহায়ক, কামাতুৰৰ কামাগ্নি নিৰ্ব্বাপক ব্ৰহ্মচৰ্য্যৰ ৰাবি ধাৰা, ৰসিকসকলৰ ৰসময় লীলাখেলা, সতী পতিব্ৰতা তিৰোতাসকলৰ আদৰৰ ধন, বেজসকলৰ বেজালিৰ উপাদান আৰু অসমীয়া সাহিত্য ভাণ্ডাৰৰ উজ্জ্বল ৰত্ন।
এনে ৰত্নগৰ্ভা অমূল্য পুথিখন আজিলৈ হাতেলিখা অৱস্থাত থকাত কালক্ৰমে ই অসমীয়াৰ হাতৰপৰা নাইকিয়া হব পাৰে। ইয়াকে ভাবি অৰ্থ কষ্টৰ দিনত আৰ্থিক অৱস্থাৰ অকুলন স্বত্বেও কিয়দংশ ৰাইজৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িলোঁ। মোৰ হাতত যি খণ্ড পুথি পৰিছে সি একেবাৰে অপৰিমাৰ্জ্জিত আৰু অশিক্ষিত মানুহৰ লিখা বুলি অনুমান হয়। ইয়াৰ মূল লিখক সুকবি নাৰায়ণ দেব বুলি বুজা যায়। নাৰায়ণ দেবৰ পিতা নৰসিংহ বুলি জনা যায়। যথা:-
X X X X
