এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
(১৬)
লখাই বোলে শুনা প্ৰিয়া আমাৰ বচন।
মন দিয়া শুনা কহোঁ যত বিৱৰণ॥
এক গোট ভ্ৰমৰা আছে বৰ যে সিয়ান।
ফুলৰ পাহি মেলি ধৰি মধু কৰে পান॥
বেউলা বোলে শুনা প্ৰভু কহোঁ তোমাৰ ঠাই।
স্বৰূপত জানো পুৰুষৰ লজ্জা নাই॥
কোঁৱল ঘাঁহ দেখিলে বলধৰ চাপে বল।
যুৱতী দেখিলে হয় পুৰুষ পাগল॥
পৰৰ বস্তু দেখি চোৰৰ উত্ৰাৱল হোয়ে মতি।
উত্ৰাৱল পুৰুষৰ মন দেখিলে যুৱতী॥
কামোৰ কাৰণে লখাই হৈ গৈছে পাগল।
ভোক্ ভোক্ কৰে যেন ভোকৰা ছাগল॥
লখাইৰ বচনে বেউলাৰ ভয় ভৈলা মনে।
নাৰায়ণ দেৱে কহে মনসাৰ চৰণে॥
দিহা :— স্বামী ভাল নহয় (অ কি আৰে) বিয়ে ৰাত্ৰি
স্বামী নহয় ভাল।
পদ— ভাল নহয় দয়াৰ প্ৰভু বিয়া ৰাত্ৰি দিনে।
শুনিলে বুলিবে মন্দ ব্ৰাহ্মণ সজ্জনে॥
শুনোতে শুনিছিলোঁ প্ৰভু তুমি বৰ পণ্ডিত।
আজি কেনে দেখোঁ তোমাৰ ৰাখোৱাল চৰিত॥
