কলে, “কথাশুনি মই বৰ ৰং পালোঁ। ঈশ্বৰে আপোনাক এনেকৈ ৰাখক।”
তেওঁৰ এই কথাত জ্বৰত ক্ষীণাই খিট খিটিয়া হোৱা সদাগৰৰ খং উঠিল। বন্ধুজনে আকৌ সুধিলে, “আপোনাক কি পথ্য দিছে?” বেমাৰীয়ে খঙত উত্তৰ দিলে, “মাটি।” নুশুনা নুবুজাকৈয়ে বন্ধুজনে কলে, “এই পথ্যৰ পৰাই আপোনাৰ ভাল হউক। ঈশ্বৰে ইমানতে যেন আপোনাক অনুগ্ৰহ কৰে!”
বেমাৰীৰ তেতিয়া আৰু খং উঠিল। বেমাৰীক তলকা মাৰি থকা দেখি অলপ পাচতে বন্ধুজনে তেওঁক সুধিলে, “আপোনাৰ বেজ কোন্?” নৰিয়াই খঙেৰে উত্তৰ দিলে, “স্বয়ং যমেই মোৰ বেজ।” তেওঁ ভাবি যোৱা মতেই কলে, “ঈশ্বৰে কৰিলে তেওঁৰ পৰাই আপোনাৰ ভাল হব।” নৰিয়াৰ তেতিয়া খঙে মূৰৰ চুলি পালেগৈ। তেওঁ দাঁত মুখ কামুৰি বৰ অস্থিৰ হ’ল। পাচে বেমাৰী অস্থিৰ যেন দেখি কলা বন্ধু জনে নিজকে নিজে কলে, “জ্বৰ বৰ বেয়াকৈ উঠিব খুজিছে হবলা। মই আৰু উঠি যোৱাহে ভাল।” ইয়াকে ভাবি নমস্কাৰ কৰি আপোনা আপনি বিদায় হ’ল। তেওঁক যোৱা দেখি নৰিয়াও অলপ সুস্থিৰ হ’ল।
