এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
২৯
মাটিৰ তলত সোণৰ মোহৰৰ কলহ—
ঘৈণীয়েকৰ সৈতে খেতিয়কক ৰজাই ওভোতাই খেদাই
পঠিয়ালে। তেওঁলোক যোৱাৰ পাছত আকৌ ৰজাই মনে মনে
ভাবিলে—“কিজানিবা মজিয়াখন খান্দিলে সোণৰ মোহৰৰ
কলহ ওলায়ে।” বিষয়াসকলক খেতিয়কৰ মজিয়া খান্দিবলৈ
আদেশ দিয়া হ'ল। গোটেই ঘৰৰ মজিয়া খান্দিকুৰি কিছুমান
ভগা খোলাকটিৰ বাহিৰে তেওঁলোকে একো নাপালে। মিছাতে
বিষয়াসকল লাজ লঘূতহে পৰিল। তেওঁলোকে ঘূৰি আহি
ৰজাক জনালে,—“স্বৰ্গদেউ, সেইজনী গাৱঁৰ কথকী চলাহী
তিৰোতা; তাইৰ কথাত, একো সঁজাত নাই। আমাক মিছাতে
লটিঘটি কৰোৱাৰ বাবে তাইক শাস্তি বিহিব লাগে।”
ৰজাই অৱশ্যে শাস্তি দিবলৈ মান্তি নহ'ল। বিষয়াসকল যোৱাৰ লগে লগে খেতিয়কে নিজৰ বুদ্ধিক প্ৰশংসা কৰি হাঁহিলে। সোণৰ মোহৰৰ কলহনো ক'ত লুকুৱালে সেই কথা পুনৰ ঘৈণীয়েকে সোধা স্বত্বেও নজনালে। ভবিষ্যতলৈ ঘৈণীয়েকৰ আগত কোনো বিশ্বাসৰ কথাকে নেমেলা হল।
