“তোমাৰ দেখোন ঘৈণীয়েৰাই কথাটো সঁচা বুলিয়েই ওচৰ চুবুৰীয়াৰ আগত ৰটি ফুৰিছে?”
“মোৰ তিৰোতাজনীৰ মিছা কথা কোৱা আৰু বঢ়াই কোৱাৰ অভ্যাস আছে। বহু চেষ্টা কৰিও তাইৰ এই দোষ এৰুৱাব পৰা নাই। তাইৰ এই স্বভাৱৰ পৰা আমাৰ বহু কষ্ট খাবলৈ আছে স্বৰ্গদেউ!”
গিৰিয়েকে মিছলীয়া বুলি কবলৈ পালেহে মাথোন! ঘৈণীয়েকে খঙতে টিক্টি বিক্চি উঠি ক'লে “স্বৰ্গদেউ, তেওঁহে মিছা মাতিছে। আপুনি যি শুনিছে সি তেনেই সঁচা। ধনৰ কলহ আমাৰ ঘৰৰ মজিয়াত পুতি থোৱা আছে।”
“কোন দিনানে৷ পুতিছিলাহ’ক—মনত আছেনে?” ৰজাই হাঁহি মাৰি সুধিলে।
“কেলৈ নেথাকিব স্বৰ্গদেউ! আমি হাবিত মাছ মাৰিবলৈ যোৱাৰ আগদিনা। সেইদিনা ৰাতিয়েই আখৈ-মুড়িৰ লাড়ু বৰষিছিল নহয়!” ৰজাক পতিয়ন যোৱাবলৈ তাই আকৌ ক’লে—“আমি সেইদিনা এখৰাহি মাছ ধৰিছিলোঁ! আহোঁতে তেওঁ আকৌ বিলত বৰশীৰে শহা এটাও ধৰিলে।”
“এই তিৰোতাজনীৰ এটা কথাও বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি।” ৰজাই খঙত ক'লে। “এই জধামূৰ্খজনীক মোৰ আগৰপৰা আঁতৰাই নিয়াহ’ক। হাবিত মাছ, গছত লাড়ু, বিলত শহাপহু! মোক এই নাভূত-নাশ্ৰুত কথাবোৰ শুনাবলৈ তাইৰো বৰ সাহ দেখিছোঁ।"
