মাটিৰ তলত সোণৰ মোহৰৰ কলহ
[ৰাছিয়াৰ সাধু]
এদিন পথাৰত হাল বাওতে এজন খেতিয়কৰ নাঙ্গলৰ মুখত লাগি কলহ এটা ওলাল। কলহৰ ভিতৰত সোণৰ মোহৰ! নাঙ্গল গৰু পথাৰতে এৰি খেতিয়কে কলহটো লৈ ঘৰলৈ ঢাপলি মেলিলে। ঘৈণীয়েকক দুৱাৰ মুখতে দেখি ক’লে,—“চাচোন চা, মোৰ হাতত কি? আজি আমাৰ বৰ ভাগ্য। খুন্দ খোৱাকৈ ভৰা একলহ সোণৰ মোহৰ! পিছে এতিয়া কলহটো লুকুৱাও ক'ত?”
ঘৈণীয়েকে ভাবিচিন্তি গহীনাই উত্তৰ দিলে,—“ক’ত থবা আৰু? ঘৰৰ মজিয়াৰ তলতে পুতি থোৱা। তেতিয়া হলে ওচৰ চুবুৰীয়া কোনেও ভু নেপাব।”
“এৰা, তই ঠিকেই কৈছ দে।” কথাষাৰ শলাগি গিৰিয়েকে কোৰখন লৈ মাজ মজিয়াত গাঁত খান্দিলে। গিৰিয়েকে কলহটে৷ পুতিবলৈ দিহা কৰোতেই ঘৈণীয়েকে লৰালৰিকৈ কাষত গাগৰীটো লৈ নৈ ঘাটলৈ পানী আনিবলৈ গ'ল। খেতিয়কৰ মনত তেতিয়াহে চাত্ কৰে খেলালে, ঘৈণীয়েকক কথাটো কৈ ভাল নকৰিলে!
নৈৰ ঘাটত কথাটো এতিয়াই ৰাষ্ট্ৰ কৰি দিবগৈ। গতিকে গিৰিয়েকে ঘৈণীয়েক ঘাটৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পূৰ্ব্বেই কলহটো মজিয়াত নুপুতি বাৰীচুকত পুতি আহিল গৈ।
