পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/৯০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


নোৱাৰা হই থিৰ কৰিছো যে এইজন বৰফুকনক আৰু নামানো৷ তেওঁ যি কৰে কৰক৷ আমি নাযাওঁ৷
 প্ৰথম টেকেলা।— চৌধাৰী! অলপ দকৈ গমি চাই কবা৷ সাবধানে কাম কৰিবা৷ জানানে বৰফুকনৰ দ্ৰোহ আচৰিলে সমূলে নিপাত হবা? তোমালোকৰ পুলি পোখা পৰ্য্যন্ত নৰব৷
 বীৰদত্ত।—তহঁত টেকেলা হলেও এক প্ৰকাৰ দূত, সেই দেখিহে এনেকুৱা কথা কই আজি সাৰিলি৷ ভালে ভালে গুচি যা গই; তহঁতৰ বৰ ফুকন বাপেৰক পঠাই দে গই৷ চিলাৰ-চকিতে তেওঁৰে মোৰে দেখা দেখি হ’ব পাৰে৷ তাতে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে নিজেই বুজিব পাৰিব কামৰূপীয়া ঢেকেৰীৰ তৰোৱালৰ কোব কিমান চোকা৷ বীৰদতে এইদৰে কলত আৰু গঢ় গতি বিষম দেখি টেকেলা চাইটা মনে মনে গুচি গল, আৰু বৰ ফুকনক গই এই সমস্ত কথা কলে৷ কামৰূপৰ আন আন ঠাইৰ পৰাও কামৰূপীয়া বৰুৱা চৌধাৰী সকলে আহোমৰ টেকেলা সমস্তকে খেদি দিলে৷ বীৰদত্তে পোনে একে কোবেই গই দুমুনিচকিৰ চকিখান অধিকাৰ কৰি তাত কামৰূপীয়া চকীয়াল থলে৷
 আহোমৰ টেকেলাৰ এনেকুৱা দুৰ্গতিৰ বাতৰি শুনি, আৰু চাঁদকুচীয়া বৰুৱাৰ পৰাও আন আন সকলো বৰ বাতৰি পাই বৰফুকন ক্ৰোধত অধীৰ হল৷ চাঁদকুচীয়াক