পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


নবম অধ্যায়।
______

এই দৰে পৰামৰ্শ হোৱাৰ পিছ দিনা ৰাতিপুৱাই কেৱলীয়া আতৈ কেইজনে খাই বই উঠি হৰদত্ত চৌধাৰীৰ পৰা বিদায় ললে। যাবৰ পৰত কলে—“বাপ ! আপুনি কলিতাকুলৰ গৌৰৱ; আপোনাৰ উচিত যে এনেকুৱা ব্যভিচাৰী তান্ত্ৰিক বিদেশী গুন্দা সাধুক পোহপাল দিবলৈ এৰি আমাৰ মহাপুৰুষৰ ধৰ্ম্মত আস্থা ৰাখি চলাটো। আমাৰ হিন্দু যে শক্তি-পূজা কৰিলেই বল বাঢ়িব, আমাৰ হিন্দুৱে যে আহোমক খেদি ৰাজত্ব কৰিব, এইটো আমাৰ মনে নধৰে। এতেকে বাপ ! ঈশ্বৰ কৃষ্ণই আমাক যাক য’ত যি অৱস্থাত ৰাখিছে তাত সন্তুষ্ট হই থকাই ভাল। বাপ ! আমি বিদায় মাগিলোঁ।” এই কথা কই কেৱলীয়া আতৈ কেজন গুচি গল। হৰদত্ত চৌধাৰীয়ে তেওঁবিলাকৰ কথাত উত্তম অধম একো নকই ভায়েক বীৰদত্তক মতাই আনি কলে :—“বাপা বীৰদত ! মই কালি পুৱাই এমাহ মানলৈ ঘৰ এৰি মদন কামদেব দেৱালয়ত গই থাকিম। তাত মই দেশৰ ভালৰ অৰ্থে পুৰঃসৰণ কৰিম। আজিয়েই ভাৰীহঁতৰ হাতত এমাহৰ যোখাৰে তিনি চাৰিজন মানুহে খাব পৰাকৈ সম্ভাৰ পঠাই