পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ধৰিব নোৱাৰিলে৷ মহীৰ সশস্ত্ৰে পলাই আকৌ ঝাৰণি সোমাল গৈ৷
 ইফালে কুমেদানে পহে পহে গৈ হৰদত্তৰ পজাটো পালে৷ হৰদত্তে আত্ম-ৰক্ষা কৰোঁ বোলা হলে সহজেই আত্ম-ৰক্ষা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন৷ তেওঁ তৰোৱালেৰে নিজক আৰু জীয়েকক আগুৰি কুমেদানক এৰাই আকৌ হাবিত সোমাই ৰক্ষা পাব পাৰিলেহেঁতেন৷ কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ ওচৰত পৰি থকা মৃত পত্নীৰ আৰু মুচ্‌কচ্‌ গৈ পৰি থকা জীয়েকক এৰি পলাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে৷ তেওঁ জানিলে তেওঁৰ কালপূৰ্ণ হল৷ কুমেদানৰ লগত যোৱা আহোম ৰণুৱাহঁতে হৰদত্ত বৰুৱাক তৎক্ষণাত হাতে ভৰিয়ে বান্ধি টানি লৈ চেচামুখৰ বাটেদি গ’ল৷ কুমেদানে ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই দেখিলে যে বৰুৱাণী মৃত, পদ্মকুমাৰী মূৰ্চ্চিতা৷ কুমেদানে বাঁহৰ চুঙাত থকা পানী পদ্মকুমাৰীৰ মূৰত আৰু চকুত ছটিয়াই পদ্ম কুমাৰীৰ চৈতন্য আনিলে৷ পদ্মকুমাৰীয়ে চেতন লভিয়েই বিনালে—“মাই! তইনো মোক এৰি কলৈ গলি ঔ? পিতি৷ তই নো কত ঔ? প্ৰাণনাথ! তুমিনো কত? ” চেতনা পাই দেখে যে কুমেদানে অতি আস্তে আস্তে ব্যস্তে সেৱা শুশ্ৰুষা কৰিছে৷ তেওঁ কুমেদানক চিনিপাই কলে:—কুমেদান চৰ্দ্দাৰ! তুমি ক’ৰ পৰা আহিলা? মোৰ মা আৰু পিতিক ৰক্ষা কৰিব আহিছা নে"?