পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


লৰি জুপুৰিৰ ভিতৰত সোমায়ে ঢাল খাই পৰিল৷ কি হল কি হল বুলি জীয়েক জোঁয়ায়েক বৰুৱাই সাবটি ধৰিলে৷ বৰুৱাণীয়ে সেহাই সেহাই কলে মোক ফেটী সাপে খুটিলে— মই আৰু নাবাচোঁ৷ এই কথা শুনা মাত্ৰকে পদ্মকুমাৰীয়ে “আই ঔ! মোৰ মাইৰ কি হল ঔ! বুলি মুচকচ হৈ, পৰিল৷ মহীৰামে আৰু বেটীজনীয়ে “আমি সাপৰ বিষ জাৰিব পৰা বেজ লৈ আহোঁ গৈ” বুলি গাৱঁলৈ গ’ল৷ গাৱঁত গৈ বেজ বিচাৰে মানে ইফালে বৰুৱাণীৰ মৃত্যু হল৷
 বিপদ হেনো অকলৈ নাহে৷ এই কথাটো ধ্ৰুব সত্য৷ বেজ বিচাৰিবলৈ যোৱা গাওঁ খনতে তিনি চাৰিটা শিখ আৰু দহ বাৰটা আহোম ৰণুৱাৰে সৈতে কুমেদান চৰ্দ্দাৰে হৰদত্তক ধৰিবলৈ চুপি আছিল৷ সিহঁতে এইটো খবৰ পাইছিল যে হৰদত্ত বৰুৱা সন্ধ্যাৰ ঝাৰত লুকাই আছে৷ আন কলৈকো যাব পৰা নাই৷ কিন্তু সন্ধ্যাৰ ঝাৰ বোলা ঝাৰনিখন প্ৰকাণ্ড কাঠনি হাবিৰে ভৰা৷ সেই কাঠনিৰ কোন খিনিত বৰুৱা লুকাই আছে তাৰ উৱাদিহ নাপাই কুমেদানে ধৈৰ্য্য ধৰি চোৰাং চোৱাৰ হতুৱাই সুৰাগ লৈ আছিল৷ এতিয়া যি মুহূৰ্ত্তেই মহীৰাম আৰু বেটীজনী গাৱলৈ আহিল, সেই মুহূৰ্ত্তেই কুমেদানে তেওঁলোক অহা বাটটো চিনি পাচ ছটা ৰণুৱাৰে সৈতে হাবি সোমাল৷ পাঁচছটা ৰণুৱাক গাৱঁতে মহীৰাম আৰু বেটীজনীক ধৰিবলৈ আদেশ দিলে৷ গাৱঁৰ কেইটাই তৎক্ষণাৎ বেটীজনীক ধৰিলে, কিন্তু মহীৰামক