পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৫৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


হল৷ বহাগ সোমাবৰে পৰা হৰদত বৰুৱাৰ মন আক বেয়া হল৷ তেওঁ এক প্ৰকাৰ মৌন-ব্ৰত লোৱাৰ দৰে ললে৷ খাবলৈ খুজি মাগি অনা চাউলৰ ভাত দিলেও নোখোৱাত পৰিল৷ ইয়াৰ কাৰণ হৈছিল যে হৰদত্তক ভাতৃ শোকে বৰকৈ পিড়িছিল; আৰু তাৰ লগতে তেওঁ জানিছিল যে তেওঁৰ আয়ুশ শেষ হইছে৷ তেওঁ সপোনত সঠিকত মৃত্যু হব লগীয়া হলে যি বিলাক অমঙ্গল দেখা যায় সেই সমস্তকে দেখিছিল৷ তেওঁ অহৰ্নিশে দুৰ্গাৰ নাম জপাত মগ্ন আছিল৷ তেওঁৰ আচৰণত ঘৈণীয়েক, জীয়েক, জোয়াঁয়েক বৰ বিষণ্ণ হই পৰিছিল৷ তেওঁলোকে ভাবিছিল যে যিমান সোনকালে পাৰে বৰুৱাক লই তাৰ পৰা গৌৰীপুৰৰ ফালে পলাব পাৰিলেই তেওঁলোকৰ দুৰ্দ্দিন গই সুদিন আহিব৷ হৰদত্ত কিন্তু জানিছিল যে ঘটনা চকৰিয়ে তেওঁক মৃত্যুৰ ফাললৈ টানিছে৷


অষ্টাত্ৰিংশ অধ্যায়৷

 এইদৰে হাবিৰ মাজত কাল কটাওঁতে জেঠ মাহ পৰিল৷ এদিন বৰুৱাণীয়ে জীয়েক আৰু বেটীজনীয়ে সৈতে ওচৰৰ বিললৈ পানী আনিবলৈ গল৷ পানী লৈ উলটি ঘৰ পাওঁ পাওঁ হঁওতেই কৰ পৰানো ওলাই এটা চকৰি-ফেটী সাপে তেওঁৰ ভৰিতে খোট মাৰি দিলে৷ তেওঁ উহ্‌ উহ্‌ কৰি