পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৫২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


বিলৰ পৰা পানী আনে৷ বাহঁৰ চুঙাত ৰঙা আহু চাউল সিজায়৷ হাবিত গজা শাক পাচলিৰেই তৰকাৰি কৰে৷ মহীৰামে দিনৰ ভাগতেই শুকান গছৰ ঠানি কাটিকুটি আনি নিশা কাপোৰৰ অভাৱত জুই ধৰি ধুনি জালে৷ সেই ধুনিৰ চাৰিউকাষে কাটি অনা বিৰিনা পাতৰ ওপৰত সকলোটি পৰি থাকে৷ হৰদত্তে দিনেৰাতিয়ে কেৱল দুৰ্গাৰ নাম জপ কৰোতেই কাল নিয়াইছিল৷ ঘৈণীয়েক, জীয়েক, জোয়াঁয়েক এই সকলে “খা” বুলিলে খাইছিল, খাবলৈ নিদিলেও নুখুজিছিল৷
 এই হাবিৰ মাজতো বিপদ আৰু অভাবৰ মাজতো মহীৰাম আৰু পদ্মকুমাৰী সুখী আছিল৷ অনেক সময়ত পদুমীয়ে মহীৰামৰ লগত খৰি কাঠ গোটাই আনিছিল৷ মাকৰ লগত গই পানীও আনিছিল৷ এইদৰে এই পৰিয়ালটোৰ হাবিৰ মাজতে দুমাহ গল৷ মহীৰাম আৰু বেটিজনীয়েই সকলো কাৰবাৰ কৰি বৰুৱা বৰুৱানীক খুৱাইছিল আৰু সুবিধা পালেই সেই হাবিৰ পৰা ওলাই গৌৰীপুৰৰ ফাললৈ বৰুৱা বৰুৱানী আৰু পদ্মকুমাৰীক লই যাবলৈ চেষ্টাত আছিল৷ কিন্তু উত্তৰ কামৰূপৰ চাৰিউফালে আহোম সৈন্য আৰু চোৰাং চোৱাই তেওঁ- লোকক ধৰিবলৈ ঘূৰি ফুৰিছে বুলি জানি হঠাতে সেই হাবিৰ পৰা ওলাবলৈ সাহ কৰা নাছিল৷
 এইদৰে ফাগুণ গল, চত গল, বহাগ পৰিল, ১৭৯৬ শক