পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৪৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


কামৰূপ মাতৃৰ পৰা বিদায় লই অনন্তধামলৈ যাত্ৰা কৰিলে৷ আহোম ৰণুৱা সকলে চেঁচামুখৰ বাটেদি উত্তৰ কামৰূপৰ ভিতৰলৈ, বিশেষ জিকেৰি গাৱৰ ফাললৈ খোজ ললে৷ উদ্দেশ্য হৰদত্তক গই ধৰি অনাটো৷

ছয়ত্ৰিংশ অধ্যায়৷

 এইবাৰ কামৰূপত, বিশেষকৈ জিকেৰিত, আৰু হৰদত্তৰ ফলীয়া যি সকল বৰুৱা, চৌধাৰী আৰু প্ৰজা আছিল, সেই সকলৰ ভিতৰত হাহাকাৰ মিলিল৷ হৰদত্ত বৰুৱাৰ ঘৰত বীৰদত্তৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাই কান্দোনৰ ৰোল উঠিল৷ বীৰদত্তৰ পতিপ্ৰাণা সতী সহধৰ্ম্মিনীয়ে গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পায়েই ধাচ্‌ কৰে পৰি যি মুচ্‌কচ্‌ গ’ল তাৰ পৰা আৰু দুনাই সাৰ নাপালে৷ তেওঁ সেই পিনেই নশ্বৰ দেহা এৰি বৈকুণ্ঠী হল৷ হৰদত্তে কান্দোন-কাটনৰ মাজতো মহীৰাম, পদ্মকুমাৰী আৰু ঘৈণীয়েকক কলে:—“তোমা- লোকে ধনৰাত গৈ আশ্ৰয় লোৱা৷ ধনৰীয়া চৌধাৰী যেতিয়া এই বৰফুকনৰ সৈতে ভাল, তোমালোকক ৰক্ষা কৰিব পাৰিব৷ মই আত্ম সমৰ্পণ কৰোঁ”৷ ঘৈণীয়েকে কান্দি কান্দি কলেঃ—“আপুনি কয় কি? আমি নিজৰ প্ৰাণ বচাবলৈ ধনৰীয়াৰ ঘৰত চাপিম গৈ আৰু আপুনি আহোমৰ শূলত প্ৰাণত্যাগ কৰিব, এইটো হব নোৱাৰে৷