পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


যদিও হৰদত্তৰ প্ৰতিভা কামৰূপীয়া বৰুৱা চৌধাৰী সকলৰ মাজত হ্ৰাস হইছিল; তথাপি চাৰি পাঁচ ঘৰ বৰুৱা আৰু চৌধাৰীয়ে তেওঁবিলাকৰ একেবাৰে এৰা দিয়া নাছিল৷ সেই কেইঘৰৰ সহায়ত আৰু নিজৰো গুণত বীৰদত্তে দুহেজাৰ ৰণুৱা৷ গোটাইছিল৷ চিলালৈ মহীৰাম আৰু কমাৰকুচীয়া বৰুৱাক পাঁচ শ ৰণুৱাদি পঠিয়াইছিল৷ দীৰ্ঘেশ্বৰীলৈ মদাৰতীয়া চৌধাৰীক পাচ শ ৰণুৱা দি পঠিয়াইছিল; আৰু নিজে এহেজাৰ ৰণুৱা লই চেচামুখলৈ আহিছিল৷
 তিনিউ ঠাইতে তয়া ময়া ৰণ হল৷ যদিও কামৰূপীয়াই ধেনু কাড়েৰে আৰু তৰোৱালেৰে অসীম শৌৰ্য্য-বীৰ্য্য দেখুৱাই তিনিউ ঠাইতে যথেষ্ট ৰণ কৰিছিল; তথাপি শিক্ষিত আহোম আৰু শিখৰ আগত তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে৷ পাহাড় আশ্ৰয় কৰিও তত নাপালে৷ বৰফুকনৰ হিলৈয়ে পাহাড়ো খহাব ধৰিলে৷ কামৰূপীয়া ৰণুৱা প্ৰত্যেক ঠাইতে শই শই মৰিল৷ তিনিউ ঠাইতে মাথোঁন দুকুৰি আঢ়ৈকুৰি মানকৈহে মানুহ ৰ’ল৷ মহীৰাম, কমাৰকুচীয়া আৰু মদাৰ তলীয়া এই তিনিউজনে কোনো ৰকমে প্ৰাণে নমৰি ঘৰলৈ উলটিল৷ কিন্তু চেঁচামুখৰ ৰণত, সিংহবিক্ৰমেৰে যুঁজি, তৰোৱালৰ কোবত আঠোটা দহটাকৈ আহোম ৰণুৱা কাটিও শেষত আহোম ৰণুৱাৰ বন্দুকৰ গুলিত পৰি কামৰূপৰ বাহুবলী বীৰ বীৰদত্ত বৰুৱাই জননী জন্মভূমি