পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


প্ৰজাৰে মনৰ ভাব লবলৈ ধৰিলে৷ শিখে জোৰ জবৰদস্তি কৰি ৰছদ আৰু ধন উঠুৱাৰ বাবে যে কামৰূপীয়া বৰুৱা চৌধাৰীৰ দুই চাৰিজন হৰদত্তৰ ওপৰত বিৰক্তি হইছিল ইয়াকো জানি ললে৷ তাৰ পিছত তলে তলে কেবাজনো বৰুৱা চৌধাৰীক হাত কৰিলৈ তেওঁ হৰদত্তৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ বল বান্ধি ৰল৷
 ইফালে আকৌ বৰুৱা চৌধাৰী সকলৰ পৰা সহায় নাপাই বৰং ঠায়ে ঠায়ে বৈৰীত আৰু বিৰূদ্ধ ভাব পাই বীৰদত্তেও মাহে মাহে কামৰূপীয়া বিষয়া সকলক শিখ লগোৱাই আৰু বেছিকৈ উৎপীড়ন কৰিবলৈ ধৰিলে৷ ইয়াতে কামৰূপীয়া অনেক বৰুৱা চৌধাৰীয়ে, বিশেষকৈ বিয়াত অপমান পাই থকা ধনৰীয়া চৌধাৰীকে প্ৰমুখ্য কৰি অনেকেই তলে তলে বৰ ফুকনৰ শৰণাপন্ন হবলৈ ধৰিলে৷ ৺কলীৰা ভোমোৰা বৰফুকনে বঢ়িয়াকৈ জানিলে যে হৰদত্ত বীৰদত্তৰ পতন অনিবাৰ্য্য৷ তেওঁ খৰালিৰ ৰণলৈ বিপুল আয়োজন কৰি ৰল৷

পঞ্চবিংশ অধ্যায়৷

 ভাদ মাহ গাই আহিন পৰিল৷ বহাগৰে পৰা এই আহিন মাহলৈকে শিখ সকলে যিমান দূৰ পাৰিলে কাম- ৰূপীয়া প্ৰজাক লুটিলে৷ কামৰূপীয়া প্ৰজাইও ঠায়ে ঠায়ে দলবদ্ধ হই মাজে মাজে শিখ সকলক একো থেকচা দিলে৷