পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


দ্বাত্ৰিংশ অধ্যায়৷
১৭৯8 শঁক

 বহাগত মহীৰাম আৰু পদুমৰ বিবাহ হল৷ ডেকা গাভৰু উভয়ে সুখী হল৷ কামৰূপীয়া প্ৰজাসকল জেঠ মাহৰে পৰা খেতি খামাৰত লাগিল৷ হৰদত্ত বৰুৱাই শিখ বিলাকক বহুৱাই বহুৱাই ৰছদ খুৱাই আৰু দৰমহা দি থাকিব লগা হোৱাত বৰ হাইৰাণ হব ধৰিলে৷ তেওঁৰ হাতৰ কোছৰ সমস্ত ধনবিত গ’ল; তেওঁ অলপ কড়া ভাবেই কামৰূপৰ বৰুৱা চৌধাৰী সকলৰ পৰা ধন তুলিব লগাত পৰিল৷ এই কথাতে কামৰূপীয়া বৰুৱা আৰু চৌধাৰী সকলৰ অনেকে তেওঁৰ ওপৰত অলপ অলপকৈ অসন্তুষ্ট হব ধৰিলে; কিন্তু তেতিয়াও হৰদত্ত বৰুৱাৰ পয়োভৰ থকা দেখি কেৱে মুখ ফুটাই একো কব নোৱাৰিলে৷ চাওঁতে চাওঁতে বাৰিষা গ’ল, খৰালি গল৷ হৰদত্তই অনেক পৰিশ্ৰম কৰি তিনি চাৰি হেজাৰ কামৰূপীয়া ৰণুৱা গোটালে৷ সেই ৰণুৱা আৰু ৩০০ তিনিশ শিখেৰে সৈতেই এই বছৰৰ খৰালিৰ ৰণত কোনোৰকমে আহোম সৈন্য তিনি জাকৰ ভিতৰত কামৰূপলৈ সোমোৱা গতিৰোধ কৰি দৰজা তিনিখান ৰক্ষা কৰিলে৷