পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ত্ৰিংশ অধ্যায়
১৭৯৪ শক৷

 এই বছৰতো আহোমৰ আৰু কামৰূপীয়াৰে যদিও কোনো ৰণ বিগ্ৰহ নহল, তথাপি হৰদত্ত বৰুৱা কিন্তু বৰ চিন্তাত ৰল৷ তেওঁৰ হাতৰ পৰা তেওঁৰ বলী স্বদেশী কোচ ৰণুবাবিলাক যোৱাত তেওঁ এফেৰা বিমৰ্ষ হল৷ কিন্তু কৰিব কি উপায় তো নাই৷ তেওঁ এই বছৰত ৰণ বিগ্ৰহ নোহোৱা দেখি নিজৰ বিষয় আসয় চলোৱাত ৰল৷
 ইফালে কাতি আঘোন মাহ গই পুহমাহ পৰাতো মহী- ৰামক কোচ বেহাৰৰ পৰা নোলটা দেখি বৰুৱাণী আৰু পদ্মকুমাৰী উভয়ে চিন্তিত আৰু বিষণ্ণ হল৷ পদ্মকুমাৰীৰ অহাৰ বিহাৰ একোতে ইচ্ছা নোহোৱা হব ধৰিলে৷ তেওঁ দিনক দিনে শুকাই ক্ষীণাই যাব ধৰিলে৷ ঈশ্বৰক খাঁটোতে খাঁটোতে মাঘ মাহত মহীৰাম কটকী কেজনে সৈতে সুদা মুখে আৰু সুদা হাতে উলটি আহিল৷ কাপ্তান ওৱেলচৰ চিঠি পাই বিজনি আৰু কোচ বেহাৰে সৈন্য পঠোৱা বন্ধ কৰিলে৷
 মহীৰাম উলটি আহিবৰে পৰা পদুমৰ মুখলৈ আকৌ অলপ অলপকৈ তেজ আহিব ধৰিলে৷ পদুমৰ মাকে— ছোৱালীৰো মন বুজি গিৰিয়েকক বিয়াখানে পাতিবলৈ খেচ