পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১২১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


দিবলৈ নিদিয়ে৷ আনকি খুড়াও কেতিয়াও এই কথাত সম্মত নহব৷ মই জানো খুড়াৰ আত্মগৌৰৱ কিমান৷ আই আৰু খুড়াক উবাৰি যদি পিতিয়ে মোক বল কৰি কোচ কুমাৰত দিব ওলায় তেন্তে মই বিয়াৰ আগ নিশাই অৰ্থাৎ তেলৰ ভাৰৰ দিনাই বিষখাই প্ৰাণত্যাগ কৰিম৷ তুমি এইটো ধুৰুপ বুজিবা৷
 মহীৰাম—তেন্তে পদুম! মই চিন্তা নকৰো৷ শত বাধা বিঘিণি অতিক্ৰম কৰিও মই পামহি৷ ঈশ্বৰ আমাৰ সহায় হব৷ তুমি নিশ্চয় জানিবা ইপুৰীয়ে সিপুৰীয়ে তুমি মোৰ- মই তোমাৰ৷ এতিয়া যাওঁগৈ দেই সোণ! চুমা এটা জানো দিবা৷
 পদ্মকুমাৰী— (আগবাঢ়ি গই চুমা এটা দি) যোৱাগৈ প্ৰিয়তম! ঈশ্বৰে তোমাক নিৰ্ব্বিঘ্নে ওলোটাই আনিবলৈ আৰু পিতিৰ মতি গতি ফিৰাবলৈ মই ঈশ্বৰক দিনে নিশাই খাটিম৷” এইদৰে নিশা সম্ভাষণ হোৱাৰ পিচ দিনাই মহীৰামে খাই বই কোচ বিহাৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে৷
 ইফালে কোচকুমাৰে হৰদত্তৰ ঘৰত থাকি দিনত হলে নিতৌ হাবিত ছিকাৰ খেলি, নিশা হলে সৰহ সৰহকৈ ওচৰৰ কছাৰি হঁতৰ পৰা গোটাই অনা মদ আৰু হৰদত্তৰ চৰ্ব্ব-চুব্য লেহ্য পেয় খাই, হৰদত্তৰ গোটোৱা ৰছদৰ পৰালি পাৰি, নিজৰ কোচ সৈন্যেৰে সৈতে কাল নিয়াব ধৰিলে৷ মাজে মাজে হৰদত্তক “কেতিয়া তেওঁলৈ পদ্ম কুমাৰীক বিয়া