পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰণৰ নিমিত্তে সৈন্য আনিবলৈ যাব লগাত পৰিলোঁ৷ পিতিয়ে আজ্ঞা কৰিছে আৰু কোচ ৰাজকুমাৰেও পত্ৰ দিছে৷ মই কিমান দিনত উলটিম তাৰ কোনো ঠিকনা নাই৷ মই এইটোও জানিছো যে পিতিয়ে তোমাক কোচ ৰাজ- কুমাৰলৈ বিয়া দিবৰ স্থিৰ কৰিছে৷ সম্ভবতঃ মই সিফালে থাকোঁতেই ইফালে তোমাৰ বিয়া হৈয়ে যাব৷ যদি মই উলটি আহি নৌপাওঁতেই তোমাৰ বিবাহ হৈ যায় তেন্তে তোমাৰ পৰা-মই আজিয়েই বিদায় ললোঁ৷ মোৰ নিচিনা নিছলা দুখীয়াৰ কতো সুখ নাই৷ সৰুতেই পিতৃ মাতৃ হীন হলো—এতিয়া যৌবনত ভাবিছিলো তোমাক বিয়া কৰাই সুখী হম৷ মই জানো, আইৰ ইচ্ছা তোমাক মোত দিবলৈ; কিন্তু পিতিৰ মাত গতি অন্য ৰকম৷ পিতিয়ে তোমাক মোত নিদি তোমাক ৰজাৰ লৰালৈ ৰাণী কৰি দিবৰ হেঁপাহ৷ যিকিনহওঁক মই দেশৰ হকে সৈন্যও আনিম আৰু যদি তুমি কোচ কুমাৰৰহে অঙ্কশোভিতা হোৱা তেন্তে অহা বেলিৰ ৰণত আহোমে সৈতে যুঁজি ইচ্ছা পূৰ্ব্বকে সেই ৰণতে প্ৰাণত্যাগ কৰিম৷ মোৰ এইটো ধ্ৰুব সংকল্প বুলি জানিবা৷ তোমাক মই এই শেষবাৰ চাই ললো৷ তোমাৰ লগত মই এই শেষবাৰ কথা বতৰা“ হলো ”৷
 পদ্মকুমাৰী—প্ৰিয়তম! তুমি নিৰাশ নহবা৷ আয়ে মোক কেতিয়াও আমাতকৈ নীহ কুলীয়া কোচলৈ বিয়া