পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১০৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


কৰিছে৷ সেই দেখি ময়ো ইফালে ৰণৰ উদ্যোগত থাকিব লগা হৈছে৷
 বৰুৱানী—“বাৰু আকৌ যদি ৰণ লাগে ৰণ কৰিব৷ যেতিয়ালৈকে মা ভগবতী—অপোলৈ প্ৰসন্না থাকে তেতিয়া লৈকে আপোনাক বৰফুকনে বলে নোৱাৰে৷ বাৰু মোৰ কথাটো, এফেৰা মন দিওকচোন”৷
 হৰদত্ত—“বাৰু কি কথা কোৱাচোঁ৷ ”
 বৰুৱানী-— আপুনি আমাৰ মাইছানালৈ মন কৰিছেনে? হৰদই - বাছাকতো সদাই দেখিয়ে আছোঁ; সেইয়া তাই দেখোন শুয়ে আছে৷
 বৰুৱানী—তাই পূৰ্ণ যৌবনা হল৷ তাইক পাত্ৰস্থা কৰা বিষয়ে কিবা ভাবিছেনে?
 হৰদত্ত—বিয়া দিবৰ সময় হৈছে বুলি ময়ো জানিছো৷ আৰু তেউজ বেলি দৈবজ্ঞ দুজনে কইছিল তাই হেনো ৰাজৰাণী হব লাগে৷ মই দেখোন সদ্যহতে তাইলৈ কতো নিজ কলিতা জাতৰ ৰজাৰ লৰা নেদেখো৷ এই কাৰণেই আৰু সদ্যহতে ৰণ বিগ্ৰহত লাগি থকা বাবেও মই তাইৰ বিষয়ে ভবা নাই৷
 বৰৱানী – আপুনি তেন্তে সেই গণকৰ কথাকে বিশ্বাস কৰি তাইৰ বিয়াৰ বিষয়ে মন কাণ কৰা নাই৷ মই এটা কথা কওঁ৷
 হৰদত্ত—“কোৱা”৷