পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১০৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


তোমাৰ বিৰুদ্ধে যি অস্ত্ৰ ধৰিছোঁ তাক নাসামৰোঁ৷ আমাৰ গাতো ভূঞাৰ তেজ, ক্ষত্ৰিয়ৰ তেজ অলপ-অচৰপ আছে৷ এইটোও নিশ্চয় জানিবা আমি আহোম ৰজাৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰ ধৰা নাই৷ তোমাৰ বিৰুদ্ধে ধৰিছোঁ আৰু ধৰিমো৷ যদি আমাক যুঁজত ঘটুৱাব পাৰা তেনে হলেহে আমাৰ বঙ্গহ পৰিয়ালক নাতি-পুতি সমন্বিতে ধ্বংস কৰিব পাৰিবা৷ এনেয়ে ধমক দিলে কি হব? আমাৰ কামৰূপীয়া মানুহৰ সহায়ত লাচিত বৰফুকনে মোমাই কটা গড় বান্ধি মোগলকো পৰাস্ত কৰিছিল৷ কিন্তু সেই কামৰূপীয়াৰ বংশধৰ সকলক আজিকালি তুমি কিদৰে ব্যবহাৰ কৰিছা ভাবি চোৱা৷ তুমি বফুকনালি বিষয়খান এৰি গলে, আৰু তোমাৰ থলত ৰজাই লাচিত বৰফুকনৰ দৰে এজন ভাল ফুকন দিলে আমি শান্ত হম৷ সেইটো নহয় মানে যুঁজিম আৰু তোমাক—কামৰূপ ৰাজ্যৰ পৰা উচ্ছেদ কৰিম৷ এই কথা ধূৰুব বুজিবা৷ ইতি—

শ্ৰীহৰদত্ত প্ৰমুখ্যে সমূহ
কামৰূপীয়া ৰাইজ৷

 হৰদত্ত বীৰদত্তৰ এই যুক্তি পূৰ্ণ, বীৰত্ব ব্যঞ্জক চিঠি পাইও বৰফুকনৰ মন নগলিল৷ বৰফুকনে ক্ৰোধান্বিত হে অসংখ্য নাও বঠা গোটাই এইবাৰ কোচ, গাৰো, আহোম এনেকুৱা ছহেজাৰ বনুৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ কৰালে৷