ভকতদাহক বান্ধি পানীত পেলাব খুজিছিল। এই কথাতে ভকতদাহ পলাল । শৰাইঘাটৰ ৰণৰ সময়ত লাচিতৰ টান নৰিয়া, তাকে শুনি সৈন্য ভাগিবৰ উপক্ৰম কৰিছিল, আৰু নাও ভৰা দি উজনী- মুৱাকৈ থৈছিল। এনেকৈ যুদ্ধ এৰি যোৱাৰ আয়োজন কৰা শুনিলে সৈন্যৰ যে মন ভাঙ্গিব তাক লাচিতে জানিছিল । সেই নাৱৰীয়াবোৰক লাচিতে উগ্রশাস্তি দিছিল, আৰু লগৰ পৰিচাৰক চাংমাই পানীতোলা ইহঁতকো শাস্তি দিছিল ৷ এনে অৱস্থাত নৰা হাজৰিকা নামে এজন সেনাপতিয়ে স্বৰ্গদেৱৰ শৰণ দি ৰাইজৰ উদ্দেশ্যে কৈছিল, – ‘ৰাইজ ঐ, সুণীয়া কাঁহিত বিহ ঢালিব খুজিছ যদি ভাগ।' কোনোবা অসমীয়াই দেশৰ মঙ্গলক নেওচা দি আত্মপৰিতুষ্টিৰ ষড়যন্ত্র কৰিলে, তেওঁৰ কাণত যেন প্রতিমুহূর্ত্তে প্রতিধ্বনিত হয়, ‘সুণীয়া কাঁহীত যদি বিহ ঢালিব খুজিছ, তেনেহলে এনে অকাৰ্য্য কৰ্।'
সাধাৰণ অৱস্থাৰ ভাষা এক, সঙ্কট কালব ভাষা অন্যরূপ । শৰাইঘাটৰ সঙ্কটত লাচিতৰ ভাষা আবেগময়ী হৈছিল,— ‘চিলাৰ পৰ্ব্বতত চাৰি কড়াৰ মাটি কিনিছোঁ, মঞি নাযাওঁ, মৰাৰ কাল আছে। যদি মই যাওঁ ৰাজ্যতকৈ পাচতহে যাম । মোক স্বৰ্গদেৱে বঙ্গালক যুদ্ধৰ নিমিত্তে এইখন ঠাইৰ সকলো লোক মোৰ হাততে দি থৈছে । নুযুঁজি লবা-তিৰোতাৰ লগলৈ যামনেকি ?
শৰাইঘটীয়া সেনাপতি এজনাৰ নাম আছিল কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকা। নাচোনৰ সহায়েৰে তেওঁ মোগলৰ হাতত বন্দীৰ
