কবিৰ অন্তৰত যি বিক্ষোভৰ সৃষ্টি হব তাক এনেদৰে ভাষা দিব পাৰি-
ধনপতি বুলি তুমি লভিছা সন্মান,
দেশব্যাপী শুনো মাথো তোমাবেহে গান,
আমি জানো তুমি ধন লভিছা কিমতে,
মিছা, প্ৰৱঞ্চনা আৰু ভণ্ডামিৰ সতে।
বহুজন আছে ধনী দেশ-বিদেশত
ঢালে ধন স্বজাতির উন্নতি কামত,
আৰ্জ্জুোনব মূলমন্ত্ৰ ন্যায়-নিৰূপিত, –
সেয়ে ধনী ধন যাৰ কলঙ্ক-বজ্জিত।
দৈব-দুৰ্ব্বিপাকত বা নিজৰ কৰ্ম্মফলত সংসাৰত সকলোৱে সমান সুখেৰে খাব-বব নোৱাৰে, কোনোৱে তিনিসন্ধ্যা দবনিপিতি খায়, কোনোৱে এসাজো ভালকৈ খাবলৈ নেপায়, সহায়-সাৰথি নোহোৱাৰ কাৰণে বহুতে সংসাৰত ভাত মোকলাব নোৱাৰে, খেনোৰ শৰীৰ দুৰ্বল, কোনোৰ পৰিশ্ৰম বৰষুণ, বান-পানী বা পানীৰ অভাৱত বিফল হৈছে,—এই দৃশ্য পৃথিবীৰ সর্ববত্র দেখা যায় ৷ সেই নিবাশ্রয় নিম্নজনৰ মনৰ ভাৱ কবিয়ে এইদৰে ফুটাব পাৰে-
ধনবান, তুমি খোৱা তিনি সাজি ভাত,
যোত্রহীন খাওঁ মই এমুঠি সন্ধ্যাত,
তোমাৰ অধিকা সাজ দিয়া যদি মোক
সুপ্রসন্ন হব দেশবাসী দেৱলোক ।
