মেখেলা, অসমীয়া কেক-মণি, এনে কি ধেনু-কাড়, খালৈ-জকাই পৰ্য্যন্ত সংৰক্ষিত হৈছে। তাহানি অসমৰ গৱৰ্ণৰ চাৰ্ জন্ হেৰী কাব চাহাৰক গুৱাহাটীৰ সমীপবর্তী খাবঘুলিত পোৱা গোটা- চেৰেক বৰ-সৰু শিলৰ হিলৈগুলী উপহাৰ দিছিলোঁ। এদিন বৃটিচ মিউজিয়মত এটি খোটালীত দিওঁতাৰ নামে সৈতে সেই গুলীবোৰ দেখি আচৰিত হলো। অসমীয়াই বৰ্ত্তমানে দেশ- বিদেশৰ পৰা বস্তু আহৰণ কৰিব নোৱাৰিছে, কাৰণ তেওঁলোকব বাজনৈতিক আৰু ব্যৱসায়ী প্রভাৱৰ অভাৱ ৷ কিন্তু হাততে পোৱা ভাল কথা আৰু আদৰ্শ বিদেশী গ্ৰন্থৰ পৰা আনি তেওঁ- লোকে নিজৰ জাতিৰ মাজত বিলাই দি নতুন উদ্দীপনা আৰু চিন্তাৰ সোঁত বোৱাৰ পাৰে ৷
নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য আৰু পঢ়াশুনা আওহেলা কৰি ছাত্ৰ- সকলে সাহিত্য চৰ্চাত লাগিব লাগে বুলি মই নকওঁ। তেওঁলোকে পাঠ্য কিতাপ বা আনুষঙ্গিক গ্রন্থাদিৰ ভিতৰতে দেশবাসীক বিলাব লগীয়া বহুত ভাল ভাল কথা পাব। সেই- বোৰ কথা অসমীয়াত লিখিবলৈ হলে বিষয়টো সম্পূর্ণকৈ খৰচি মাৰি আয়ত্ত কৰিব লাগিব, আৰু নিজৰ লিখাখিনিক শৃঙ্খলাবদ্ধকৈ সজাব লাগিব । শৃঙ্খলাবদ্ধ ৰচনাৰ অভ্যাস তেওঁ- লোকৰ পৰীক্ষা সম্পর্কীয় সকলো বিষয়তে সহায়কারী হব । সেইদেখি দেখা যায় সাহিত্য চর্চ্চা কৰা ছাত্রই কথা জুকিয়াই বচনা লিখা অভ্যাসৰ বলত কম পৰিশ্ৰমতে পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্য্য হব পাৰে ৷
এইখিনিতে একাষাৰ নিজৰ কথা কওঁ, উপস্থিত সমজুৱা-
