পৃষ্ঠা:তীৰ্থ-কাহিনী.pdf/১৬

১০

তীর্থ-কাহিনী

মুনিৰ পাথৰময় মূৰ্ত্তি দান কৰি বাহিৰলৈ আহি কুণ্ডৰ পাৰত খিচিৰি ৰান্ধি খাই পৰমানন্দে যা জীবিলাক বিদায় হয় । এই গাশ্ৰমৰ ভিতৰতে কুত্তৰ পূবকালে প্রায় ১ মাইলমান দূৰত জঙ্গলৰ মাজত পর্বতের গুড়িত বশিষ্ঠ মুনিৰ প্ৰিয়ভাৰ্য্যা অৰু- কৃতাৰ আশ্ৰম আছে । তাঃ ! মধিৰ তপোবনত সেই অপূর্বর আশ্রমখনি দেখিলে পূর্বকালন ঋষিসকলে নে! কেনে পূঁজা বং আশ্রম সাঁজি উৎপাদনত থাকি তপস্থা কৰিছিল তাৰ এটা মনত ধাৰণা নে । যি সকল তীর্থযাত্রী কামাখ্যা দর্শন কৰিবলৈ আহে, আমি তেওঁলোকক অনুৰোধ কৰো, তেওঁ- লোকে দেন কেশিয়াও বশিষ্ঠাশ্ৰম নোচোৱাকৈ ঘৰলৈ নিফিৰে । বশিষ্ঠাশ্ৰমলৈ যাব লাগিলে থোৱা বস্তু গুৱাহাটীৰপৰা কিনি নিব লাগে । তাত একো পোৱা নাযায় । ৪। অক্ষাক্রান্ত বা অশ্বক্লান্ত তীর্থ গুৱাহাটীৰ ঠিক উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ পাৰত এই “অশ্বাক্রান্ত” বা “অশ্বক্লান্ত” তার্থ আছে । এই মহাতীর্থ সম্বন্ধে শাস্ত্ৰৰ ৰচন এই যে "অশ্বাক্রান্ত সমোতীর্থ, নাস্তি ব্রহ্মা মণ্ডলে ।” ভাৰতৰ যত তীৰ্থত স্নান কৰিলে৷, তাৰ সকলো তীৰ্থত স্নান কৰাৰ আগেয়ে সেই তীৰ্থৰ মাটী গাত ঘঁহি লৈ এই মন্ত্রটী পাঠ কৰিছে পাছে স্নান কৰায় ; যথা --- “তাম্রাক্রান্তে ৰধাক্রান্তে, বিষ্ণুকাছে বসুন্ধৰে । মৃত্তিকে হৰমে পাপ