পৃষ্ঠা:ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জনকাব্য.pdf/২৬০

২৪৭

ৰহৰহী

নিচেইকৈ নামাতিছে বোন্দা কাঁহে॥
সূতা-চুৰণী মই, পৈয়েৰৰ মূৰখাতী তই,
গোঁসাই তুমি পখৰা কুঠীয়া হ’বা॥
সাজে-পাৰে তিৰি, বাঘে-চাটে মিৰি॥
সুখীয়াৰ ঘৰত চাউল চোবায় খকত।
দুখীয়াৰ ঘৰত চাউল চোবায় ভোকত॥
সাচি খায়, মৰণ নাই। সৰুটোৱে বৰটোক
পেলায়। বলে নোৱাৰি দাঁত কেপাৰি চেলায়॥
সাগৰত পাতিলে তিনটা ডিঙৰা
ঘট্ঘট্কৈ লাগি আছে তিনটা শিঙৰা॥
সৰু নাৱত বৰ ভৰা। মহা প্ৰভু ৰক্ষা কৰা॥
সোণাৰীয়ে সোণ চিনে, বৰাই চিনে কচু।
কথা চহকীয়ে কথা চিনে, হাঁহে চিনে কেচু॥
সেও দিলে সেও নলয়, কুকুৰা-ঠেঙীয়া বাহ
সিজালেও নিসিজে হেকতীয়া মাহ॥
সুফল কদলী, সুতিৰি ফেদেলী। সুজল বৰিষণ,
সুপুৰুষ কিৰিষণ। সুপুৰুষ ৰামা, সুতিৰি শ্যামা॥
সাৰ সাৰ সাৰ ঘিউ ভোজনত সাৰ।
সাৰ সাৰ সাৰ আদৰ-সম্ভাষণত সাৰ॥
সাৰ সাৰ সাৰ ৰাতি জাগৰণত সাৰ।
সাৰ সাৰ সাৰ তিৰিৰ তাড়নত সাৰ॥
সাত ভতৰাই নোৱাৰে যাক।
টোপনি ভগৰাই পাৰে তাক॥
সপোন দেখিলে বুঢ়াইও মুতে।
ধাৰত পৰিলে শিলো উটে।
সম্পদ কালৰ ভাই-ভনী, আপদ কালৰ মিতা।
ধন-লোভী তিৰি, বেতন লোভী ৰজা॥
স্বামীৰ দোষত ভৃত্যৰ দণ্ড
স্ত্ৰীৰ দোষত স্বামীৰ লণ্ডভণ্ড॥
সিংহ নষ্ট যায় তিপচীক পুৰি
মানুহ নষ্ট যায় কৰি দোষাদোষী।